Sagrada Familía in Barcelona

27-01-2021 door Joop Neven

Enige tijd geleden zijn we enige dagen in Barcelona geweest. Een prachtige stad. De prachtige kathedraal de Sagrada Família was voor mijn vrouw en ik het absolute hoogtepunt. In 1883 begon de architect Gaudí zijn levenswerk. Nu 138 jaar later genieten miljoenen mensen per jaar van deze nog steeds onvoltooide kerk. Indrukwekkend is de schitterende lichtkoepel in het middenschip, schijnend op de gekruisigde Jezus. De prachtige sculpturen en ramen getuigen van De Redder der wereld. Het persoonlijk geloof van Gaudí komt hierin op indrukwekkende wijze tot uitdrukking.

Al verder wandelend genieten we van de vele gevels, de steegjes, de cultuur en de heerlijke tapas. Maar gaande weg ontkom je niet aan de schrijnende tegenstelling. Aan de pijn van deze wereld, arm en rijk tot zeer rijk, zijn zoals bijna in elke stad, vertegenwoordigd. De zwerver die uit de vuilnisbak zijn dagelijks eten moet zien te krijgen en de zakenman met zijn enorme jacht, van naar men zegt 1 miljoen per meter. Het blijft aangrijpend om te zien hoe mensen moeten zien te overleven, elke dag weer een strijd voeren voor de dagelijkse behoefte. Als opgejaagde dieren worden ze van de ene plek naar de andere verjaagd, nooit een rustig moment. Al mijmerend denk ik, zou de zakenman niet een meter van zijn jacht kunnen missen en een miljoen beschikbaar kunnen stellen aan de daklozen.

En dan…. Zomaar op een zondagochtend tijden een stadswandeling, lopen we langs een kerk. Een vriendelijk Catalaanse man nodigt ons hartelijk uit om binnen te komen. Het orgel speelt, mooie klanken vullen de kerk. We nemen plaats in de kerkbank en samen beleven we een moment van bezinning. Intens gelukkig zitten we daar te genieten van het orgelspel. Eén moment is de pijn van de wereld buiten gesloten.

Maar die zwerver blijft maar door mijn hoofd spoken. En plots schiet het gedicht van Isaäc da Costa {1798-1860} door mijn hoofd.

Moe geworsteld en ontwapend,

Tot geen afval meer in staat.

Als de Here God in allen

En in allen alles is,

Zal het licht, eeuwig licht zijn,

Licht uit licht en duisternis!.

Nou, moe geworsteld is de zwerver. Maar wat de uiteindelijke toekomst betreft kan de zwerver en de zakenman gerust zijn. Het kruis in de Sagrada Família zegt ons:

Wijder dan alle zeeën reikt God zijn armen

Zover reikt zijn erbarmen,

De dwarsbalk van het kruis is het teken,

God raakt geen elektron kwijt.

In tussen maakt de misdienaar het liturgisch centrum klaar, maar wij wachten de preek niet af. Soms zijn woorden overbodig, de muziek sprak in deze troostrijke woorden.

Buiten gekomen vervolgen we weer onze stadswandeling, bemoedigd en al. Alleen…. die zwerver hé, daar heb ik geen oplossing voor. Of toch?

In die Sagrada Família is nog wel wat ruimte. Daar is het koel en droog. Onder de lichtkoepel aan de voeten van Jezus is plaats genoeg. Ach, onzin natuurlijk. Dat is de Spaanse zon die er met mijn gedachte vandoor gaat.

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Sagrada Familía in Barcelona

Enige tijd geleden zijn we enige dagen in Barcelona geweest. Een prachtige stad. De prachtige kathedraal de Sagrada Família was voor mijn vrouw en ik het absolute hoogtepunt. In 1883 begon de architect Gaudí zijn levenswerk. Nu 138 jaar later genieten miljoenen mensen per jaar van deze nog steeds onvoltooide kerk. Indrukwekkend is de schitterende […]

573945 bezoekers sinds 07-06-2010