What’s in a name?

28-05-2010 door Huib Neven

Tijdens lange autoritten die we van en naar onze vakantiebestemming maken, heb ik de eigenaardige gewoonte de namen op het langsdenderend vrachtverkeer te bestuderen. Het eerste wat opvalt is dat de fusies in de logistieke wereld makkelijker lijken te gaan dan die op het kerkelijk erf. Je komt namelijk op de honderden vrachtauto’s die je met je caravan net niet van de weg zuigen (of soms net wel) steeds dezelfde namen tegen: Frans Maas, Harry Vos… en als je een half uurtje op de Franse tolweg zit, tel je zomaar minstens 10 kolossen met de naam Norbert Dentressangle. Op kerkelijk terrein kom je steeds meer namen tegen, in de vervoerswereld steeds minder. “Samen op weg” wordt bij de vrachtautobazen beter begrepen dan door kerkelijke autoriteiten. Over deze kerkelijke fusieproblematiek wil ik het nu niet hebben. Wel wil ik proberen wat te filosoferen over  die namen. Bij onze geboorte krijgen we een naam en dat willen we weten ook. We willen die naam ergens zien oplichten.  Wie heeft niet nu of ooit gedroomd zijn naam te zien figureren op de gevel van een groot pand, op een affiche, op de omslag van een boek of cd? Als we echter de balans opmaken moeten we constateren dat het slechts enkelen gegeven is zijn of haar naam bekend te doen zijn onder het grote publiek. De meeste van ons zijn alleen bekend in de kleine kring van familie, vrienden en werk.  Maar als het wel lukt om je naam groot te maken, wat dan nog? Wat stelt een naam voor? Wie is Norbert Dentressangle? Zit daar wel een persoon achter? Grote kans dat er geen directielid met die naam in dat bedrijf zit. Een loze naam dus, hoe intrigerend ook.  Pas toen er sprake was van ontvoering en zelfs moord in de families Heijn en Heineken, besefte ik dat er ook personen achter die bekende namen zaten.

Een naam op zich stelt dus niks voor.  “Het is geen hand, geen voet, geen arm, geen gezicht, noch enig ander deel van de mens”  zo laat Shakespeare  Julia uitroepen als blijkt dat alleen de namen van de beide families de liefde tussen haar en Romeo in de weg  staan. “What’s in a name?” vervolgt zij vertwijfeld. “Als je een roos een andere naam geeft, ruikt hij nog net zo zoet”. Is dat eigenlijk wel waar? Mag je de naam los zien van de persoon? Is een naam een nietszeggend stempel?  Officiële instanties vinden van wel. “Nee, mevrouw, meneer, aan uw naam heb ik niets, wat is uw sofinummer?” Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat je met het ontkennen van de naam de persoon aantast. Er bestaat een wonderlijke relatie tussen naam en persoon. Ik heb het niet over toevalligheden, zoals bij de relatie tussen de naam van iemand en zijn beroep. Een andere eigenaardige gewoonte van mij is daar  een verzameling van aan te leggen. Mijn laatste aanwinst is John van Zee. Hij is marinevoorlichter in Den Helder en luitenant ter zee 1e klas. Nee, het gaat me om een relatie die er moet bestaan tussen de naam en het wezen van de persoon. De naam die je bij je geboorte meekrijgt is op zich al niet nietszeggend, die heeft al een geschiedenis en een bepaalde waarde. Die naam draag je een leven mee, tot op de grafsteen. Die naam wordt een wezenlijk deel van jezelf en geeft je wel degelijk handen en voeten en een gezicht. Ik zag pas een fragment van een documentaire over een Nederlandse oud-strijder die in Indonesië geconfronteerd werd met een nabestaande van een van zijn slachtoffers die hij “met de klewang had neergelegd”. Op ontroerende manier vroeg hij niet alleen vergiffenis, maar ook naar de naam van zijn slachtoffer. Pas toen kon de verwerking van zijn trauma echt beginnen.

Naam en persoon horen bij elkaar. Het is een overweldigende gedachte dat Eén daar alles van weet. Hij kent de namen en ik acht het niet onwaarschijnlijk dat de namen die niet neonverlicht door de wereld gaan, de anoniemen zal ik maar zeggen, op een speciaal plekje in Zijn handpalm zijn gegraveerd.

What’s in a name? All’s in a name!

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

406065 bezoekers sinds 07-06-2010