Vluchtelingen

29-10-2015 door Huib Neven

Was het niet Paulus die ons onomwonden op onze plek in deze wereld wees?  Vreemdelingen en bijwoners, dat zijn we, zonder blijvende stad. De apostel zal wel aan de woestijnreis van zijn voorouders gedacht hebben. Veertig jaar zwerven,  dat is een levenlang zonder vaste woon- en verblijfplaats. Kennelijk moet je de onthechting aan den lijve ondervonden hebben om in het beloofde land te komen. Vraag het de woestijnvaders. Zij trokken in de vierde eeuw de Egyptische woestijn in en wijdden al rondtrekkend, niet afgeleid door zorg om persoonlijke bezittingen, hun leven aan bezinning en aan God, zo lees ik in de krant over het pas uitgekomen boek van Mattias Rouw: ‘Woestijnvaders. Inspiratie voor nu’. We vinden nog iets van dat onthechte zwerversbestaan bij een dichter als Slauerhoff die op zee verlangde naar huis en thuis naar zee. Of bij jongeren die backpackend de wereld door trekken. Of  bij een zonderling die zich terugtrekt onder een Seinebrug of in een oude caravan in een afgelegen bos.

Wij van de beschaving kennen dat ontheemd zijn niet meer. Wij hebben ons gesetteld. Om ons bezit te verankeren  en – zo lijkt het – voor de eeuwigheid veilig te stellen, hebben we onze heipalen twintig meter diep de grond in geslagen, met daarop een fundering van gewapend beton. De rest van ons leven besteden we om dat bezit met hand en tand te verdedigen. Het is tenslotte òns huis, òns dorp, òns land, zelfs òns kerkgebouw. Ik moet bekennen dat ik als geen ander behept ben met deze kleinburgerlijke  mentaliteit. Kom niet aan mijn vertrouwde woonplek. Ik moet er niet aan denken dat ik na een paar weken caravan niet terug kan naar mijn eigen huis en haard, veilig geborgen in mijn comfortzone. Wat daar mis mee is? Niks en alles.

Door ons vast te klampen aan geld en goed, leven we voorbij aan Paulus’ oproep tot vreemdelingschap en dat verhindert ons weer om ons te identificeren met de andere vreemdeling die op de vlucht is voor armoe en oorlogsgeweld. Wij wereldlingen zijn reisgenoten, lotgenoten zo u wilt, aan elkaar gegeven om voor elkaar te zorgen. “Here God, wij zijn vervreemden, door te luist’ren naar Uw stem.” Dat is moeilijk te aanvaarden als we vinden dat de wereld, het land, de stad of de kerk van ons is en van niemand anders. Vastgeklonken aan ons bezit, kunnen we niet meer van onze plaats komen om de ander tegemoet te treden. “Ik wil twee dakkapellen,” twitterde iemand als reactie op een vraag van de gemeente Krimpen naar hulpgoederen voor de Syrische vluchtelingen. Het lukte deze twitteraar niet om zich maar enigszins in te leven in mensen die niet eens een dak boven hun hoofd hebben, laat staan dat ze zich bekommeren om een dakkapel. “De fouten van een ander vallen snel op,” zei de woestijnvader Mozes de Donkere volgens het bovengenoemde boek, “maar voor de ander ben jij een ander.” Misschien moet je inderdaad onthecht zijn, om tot dit inzicht te komen.

Ach, ik filosofeer maar wat. Misschien wel om te camoufleren dat ik ook niet weet waar het met deze wereld vol vluchtelingen op drift naar toe moet. Wat ik wel weet is dat we de opdracht hebben om de ontheemden niet in de kou en de modder van Moria te laten staan. Als de Bijbel ergens duidelijk over is, dan hierover. Het is de imitatione Christi bij uitstek. Gelukkig zijn er heel veel mensen die die heilige plicht verstaan, ook in Krimpen aan den IJssel: een paar honderd vrijwilligers en een Big Bear vol goederen. Om blij van te worden.  Maar ik word tegelijk verdrietig van al die lelijke tegengeluiden, niet alleen in Steenbergen, Beverwaard en Wormerland, maar ook veel dichterbij dan we denken. Woestijnreizigers, dat zijn we, op weg naar het beloofde land. Maar misschien komen we daar niet als we de vluchtelingen die op zoek zijn naar een beetje rust en veiligheid aan hun bittere lot overlaten.

 

 

 

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Pinksteren

Pinksterfeest De dag begint zoals alle gewone dagen. Het dorp komt langzaam op gang. Mensen ontwaken en gaan op weg of blijven thuis, net waar het leven hen roept. Het belooft een mooie dag te worden. De zon krijgt alle ruimte. Een blauwe lucht, hier en daar wat wolkjes, maar verder is de hemel open. […]

522257 bezoekers sinds 07-06-2010