Vakantie

28-05-2010 door Huib Neven

VakantieIn de vakantie gaan mensen er even tussenuit. “Ertussenuit” betekent dat we los willen raken van werk, dagelijks gedoe en vooral van alle ellende in de wereld. Even niet nadenken over homohaat, hufterigheid in de samenleving, of wat voor narigheid de media ook over ons uitstorten. In de vakantie zetten we de wereld stil en beleven dat deel van de aarde waar we tijdelijk zijn neergestreken als een paradijs zonder rotte appels.

Dat de wereld in die tijd niet echt stil staat, besef je als je het toch niet kunt laten van tijd tot tijd een krant te kopen. Een gruwelijke foto op de voorpagina van Trouw laat zien dat de wereld ook in de vakantie meer weg heeft van een hel dan van een paradijs. Een zwarte vrouw kijkt strak in de lens. Zij moet mooi geweest zijn voordat de rebellen van het Oegandese Verzetsleger van de Heer (sic!) met een scheermes haar oren, neus en lippen wegsneden. De zichtbare gevolgen daarvan zijn onbeschrijfelijk. Zij zou het liefst dood zijn. Datzelfde verzetsleger met die mooie naam heeft in de loop der jaren 66.000 kinderen ontvoerd om ze te gebruiken als soldaten en seksslaven. (Vlak voor de deadline van dit cursief las ik dat de situatie in Oeganda ten goede lijkt te keren. Dat doet echter niets af van deze afschrikwekkende gebeurtenissen. Ik had makkelijk een ander voorbeeld kunnen kiezen.) Een paar pagina’s verderop in dezelfde krant staat een foto van een achttiental Poolse kinderen, gefotografeerd na hun aankomst in Auschwitz. Bij een paar van hen is de angst van het gezicht te lezen, de anderen kijken, onwetend over hun onontkoombaar lot, vrijmoedig en hoopvol de wereld in, zoals kinderen behoren te doen. Wederom een gruwelijke foto.

Het zijn een paar voorbeelden van de wereld waar we in de vakantie “even tussenuit” willen.

In wat voor wereld leven we toch? En hoe moeten we hierin staan, als mens, als christen? Willem Frederik Hermans liet niet na in zijn romans te benadrukken dat deze barbaarsheid het wezenskenmerk van de mens is. Slechts een dun laagje beschaving verdoezelt onze ware aard. Een onberispelijk in uniform gestoken Duitse officier met een schurkenhart, om een voorbeeld uit een van zijn romans te gebruiken. Een uiterst sombere visie, die niet echt hoop geeft op een betere wereld.

Maar hoe dan?

Verder bladerend in de krant zie ik dan groepen spirituele wereldverbeteraars die allerlei rituelen ontwikkelen om in contact te komen met de natuur, met de doden en met zichzelf. Zo egocentrisch, zo gericht op eigen ziel en zaligheid, denk ik dan. Dat is ook een manier om er “tussenuit” te gaan. Of  – een andere foto – een Amerikaanse gebedsgenezer die met gebalde vuist schreeuwt: “Ik ban de haat en de bitterheid uit. Ik breek de kracht!”  Nou, ga je gang, denk ik dan. Nee, dan liever de non Rachelle die 139 uit haar internaat ontvoerde meisjes probeert te redden uit de klauwen van het Verzetsleger van de Heer.

In de synagoge van het schattige vestingstadje Boutange  in de provincie Groningen  (zo ver gingen wij “ertussenuit” in onze vakantie) laat de rabbi de Thorarol zien. Hij vertelt dat de rol 600.000 lettertekens telt, gelijk aan het aantal mannen dat na de tiende plaag uit Egypte trok, op weg naar het beloofde land. Als er één letterteken beschadigd is, is de hele rol onbruikbaar geworden. Als één Israëliet uitvalt, kan het hele volk niet verder. En de rabbi voegde eraan toe: dat geldt voor de hele mensheid. Eén mens telt, laat staan 18 of 139 of 66.000 of 600.000 of 6.000.000…  Bedoelt Jezus met andere woorden niet hetzelfde als hij bij het slotakkoord van dit woelige en woedende wereldtoneel zal zeggen: “Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben (of niet!) voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders en zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan (of niet!)”. Een radicale aangever voor wereldverbeteraars. Misschien toch goed er van tijd tot tijd “even tussenuit te gaan” om tot deze bezinning te komen

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

405522 bezoekers sinds 07-06-2010