Tweedeling

01-10-2010 door Huib Neven

Twitteren, ook wel tweeten genoemd, is een soort babbelen via pc of gsm, misschien ook wel via iPhone of iPot, ik durf het niet te zeggen. Via die apparaten vertel je aan je hele goegemeente wat je op je hart hebt. Dat noemen ze tegenwoordig communicatie, maar ik heb sterk de neiging het kwetteren te noemen, wat ook de letterlijke betekenis is van twitteren. Bijna iedereen twittert. Maxime Verhagen doet het, Barack Obama doet het, Femke Halsema doet het en zelfs de koningin is overstag. Wie niet twittert telt niet mee. Een nieuwe tweedeling in de samenleving: zij die twitteren en zij die dat niet doen. Al heb ik het gevoel dat die tweedeling bestaat uit de hele wereld aan de ene kant en ik in mijn eentje aan de andere kant.

Het nieuwste fenomeen op dit gebied is de twitterkerkdienst. Een van de initiatiefnemers legt uit hoe dat gaat: “We hebben een backchannel, een live-stream. Zo kan iedereen met de hashtag #twitterdienst volgen wat er gebeurt, omdat iemand van ons dat voortdurend twittert.” Ongetwijfeld zal deze (on)zin, inclusief het hekje, gesneden koek zijn voor twitteraars, maar ik voel me bij zo’n kerkdienst als een Pauweriaan bij de hoogmis. Ik snap er niets van en voel me buitengesloten.

Alexander Pechtold sprak in zijn Abel Herzberglezing ook over een tweedeling in de samenleving. Ernstiger dan die van de twitteraars en niet-twitteraars. Hij schetste een gespleten samenleving van polarisatie en stigmatisering, van uitsluiting en misacceptatie. Nederland kende altijd een soort driedeling met een socialistische, een liberale en een christelijke zuil. Er waren tegenstellingen, natuurlijk, en de zuilen stonden vaak ver van elkaar af, maar ze stonden ook stevig en verheven “de boel bij elkaar te houden”. Er was een mate van acceptatie en tolerantie. De zuilen zijn echter ontmanteld en wanhopig op zoek naar eigen identiteit. De wereld is in een notendop veranderd, grenzen zijn uitgewist. We zijn geglobaliseerd. Bevolkingsgroepen verplaatsen zich, op zoek naar nieuwe kansen en een beter leven. We botsen ineens op culturen en gebruiken waarvan we in onze veilige zuil geen voorstelling hadden of hoogstens dachten dat ze deel uitmaakten van  een ver-van-ons-bedshow. Nederland in verwarring en op drift, terwijl de veilige thuishaven is dichtgeslibd. Een splijtzwam schiet dan letterlijk als een paddestoel uit de grond, de tweedeling is een feit. Zij en wij, een tegenstelling die nog eens flink wordt aangewakkerd door ongenuanceerde kreten en halve waarheden van populistische volksvertegenwoordigers.

Tweedeling, schisma… als we er ergens weet van hebben, dan is het helaas in de kerk. Het heeft er zelfs alle schijn van dat we de tweedeling tot dogma hebben verheven. Zij die erbij horen en zij die er niet bij horen, de bekeerden en de onbekeerden, de ketters en de ware gelovigen, de protestanten en de katholieken, de gomaristen en de arminianen, de orthodoxen en de vrijzinnigen, de vrijgemaakten en de synodalen, de herstelden en de pkn’ers….het zou niet veel moeite kosten deze kolom in z’n geheel te vullen met zulke kerkelijke tegenstellingen. Wel vreemd, als je bedenkt dat de opdracht van de kerk juist is om tweedracht en tweedeling te vermijden en te bestrijden. “…..opdat zij allen één zijn”. Met indringende verhalen en krachtige daden is de Heer van de kerk ons daarin voorgegaan. Hij doorbrak het wij/zij-denken door echt te communiceren, met een slechte vrouw, of met een allochtoon uit Samaria… Sterker nog, Hij sprak niet alleen met hen, maar koos partij voor hen en niet minder voor armen, verdrukten, slechterikken en uitgestotenen, kortom, voor allen van wie wij zeggen dat ze het land moeten worden uitgezet. Het schijnt dat tweets niet langer mogen zijn dan 140 lettertekens. Dat is misschien niet veel voor de kwetteraars, maar het moet genoeg zijn om deze goede boodschap de wereld rond te twitteren.

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

410335 bezoekers sinds 07-06-2010