Toenadering

26-05-2010 door Joop Neven

Een toespraak, gehouden op 21 april 2000 in de Vrije Evangelische Gemeente te Zeist

In de beschrijving van de offers in de bijbel, speciaal als je het boek Leviticus daarop naslaat, is er één speciaal woord, het woord qorban. Dat woord is vertaald met offer, maar het betekent eigenlijk toenadering, dichterbij brengen. In het boek Leviticus gaat het er dus om hoe God en de mens elkaar weer kunnen naderen, dichterbij elkaar kunnen komen. Dat vindt je door heel het boek Leviticus heen. En zo begint het boek ook, Lev. 1 vers 2.Wanneer iemand onder u de Here een offergave brengen wil. Letterlijk: Als daar een mens is die toenadering wil…

Het gebruik van het offeren kan teruggaan op een algemeen aanvaarde gedachte, maar Gods gedachte is oorspronkelijk dus: toenadering. Heel vaak is daar het punt, en daar zit in wezen het principe van de zondebok achter: het principe, de gedachte, dat er altijd iemand de schuld moet hebben. Dat vindt je in heel veel culturen. Ook in veel manieren van denken kom je dat tegen. Iemand moet toch de schuldig zijn! Dus wijs een schuldige aan en die gaat eruit. In veel situaties en groepen zie je dit verschijnsel: één wordt het mikpunt, één heeft het altijd gedaan. Zie b.v. in het verleden toen in Duitsland de Joden overal de schuld van kregen. Het zwarte-schaap-verschijnsel schijnt een zekere voldoening te geven. De zondebok, de mens zoekt altijd weer naar de vraag: wie is er schuldig! Soms kan iemand al bij voorbaat het gevoel hebben: ik zal wel weer de zondebok zijn, ik zal het wel weer gedaan hebben Dat is het beroemde verhaal van dat jongetje dat altijd de schuld van kreeg. Als de meester in de klas dan aan hem vraagt: Jan, wie heeft de muren van Jericho om laten vallen, dan roept Jan al bij voorbaat: ik niet, meester, ik heb het echt niet gedaan. Zondebok, altijd komt dat weer terug. Wat is het een heerlijke gedachte dat God altijd de Messias in gedachte heeft gehad als de toenadering. Vanuit die oorsprong is alles bedacht. Toen God begon met scheppen, de hemel en aarde, toen had Hij die Ene al voor ogen, die Ene, de Volmaakte, de Zoon. Vanuit het Woord, dat leven is en Licht. Te midden van alles wat vaak zo door elkaar ligt, is daar dat éne idee van God, die alle dingen draagt. Dat is Gods begin, dat is de Wijsheid, dat is het Woord, dat is het kostbare geheim waardoor wij leven. Dat is het volmaakte bestek, het plan van Hem en dat wordt gerealiseerd. Hij laat niet varen wat zijn hand begon. Wij zijn niet overgeleverd aan de willekeur van plannen, maar we zijn gegrond in de Grote Toenadering, De Here Jezus Christus.

En de vraag is: Waarom moest de Here Jezus aan het kruis? Het is heel indrukwekkend als je over deze vraag nadenkt, vooral als je voorbij de gedachte wilt komen waar altijd gezegd wordt: God was boos en Jezus moest sterven om God weer vriendelijk te krijgen. God moest verzoend worden. Het is veel gevallen de dogmatiek geweest die gezegd heeft: God moest worden omgeturnd, en daarmee de gedachte, dat er iemand gestraft moet worden. En als wij dan gezondigd hebben wordt Jezus gestraft, dan is het weer in orde. En dan komt de vraag: is dat nu de manier waarop wij het lijden en het kruis moeten en mogen verstaan? Is dat dan de God van de Bijbel, de God van liefde,? Is dat dan de God die zijn woede loslaat op zijn eigen kind. Ik las eens een artikel waarin de gedachte werd geuit: Jezus moest sterven, omdat God dat wilde. Maar is dat zo? Weet u, met de verwerping van het Koninkrijk door de mensen, begint de Heer te spreken over de noodzaak van zijn lijden en het kruis. Met die verwerping wordt het kruis onvermijdelijk. Want nu men niet tot inzicht wil komen en zich niet willen bekeren, is er nog maar één plaats waar de Heer kan staan, één plaats voor God in de wereld, en dat is de plaats van het offer, van slachtoffer opdat de duivel die over de mens heersen ontmaskerd worden. We denken in het kruisgebeuren de werking te zien van Gods toorn tegen de zonde, en zijn er blind voor dat hier de toorn van de mens tegen de gerechtigheid Gods aan het werk is. Door de kruisiging van deze Onschuldige, wordt aan het licht gebracht wat wij mensen steeds weer bezig zijn te doen: de weigering van Zijn liefde en genade. Je zou nu boven het kruis kunnen schrijven: Liefde. Joh. 13 vers 1 ..heeft Hij de zijnen, die Hij in de wereld liefhad, liefgehad tot het einde. De zijnen brengen de Here Jezus aan het kruis. Het is dichterbij dan je denkt. Het is niet goed om te beweren, dat de Joden Christus hebben gekruisigd. Als dat waar zou zijn, zou je de conclusie kunnen trekken, dat de Joden dan de enige zijn, die gered worden. Want als wij het niet gedaan hebben, worden we ook niet gered. Want alleen als je schuldig bent, kun je worden vrij gesproken. Daarom, als allen schuldig zijn, is er voor allen bevrijding. Er is in wezen maar één zonde, en dat is de kruisiging van De Heer. Het geheim is, toen ze de Heer kruisigde was dat het kwaad, maar het was tegelijk het einde van het kwaad. Golgotha daar is het kwaad dood gelopen. Het is net of God zegt: nu jullie verzameld zijn rondom het kruis van Golgotha ben je gekomen om kwaad te doen, maar juist hier zul je sterven aan je eigen kwaad, en dat betekent juist hier, vind je de verzoening. In de doorboorde handen van Hem, die Zijn handen uitstrekt en zegt hier ben Ik, hier ben Ik om uw last te dragen. Hier ligt de verlossing in de gekruisigde. De hoofdman had het door dat hier iets bijzonders aan de hand was, hij zegt: “Waarlijk, deze mens was rechtvaardig”. De Romeinen dachten door er één te kruisigen krijgen wij de Romeinse vrede, overheersing. En dan opeens ontdekt die Romeinse hoofdman, die Ene, die gekruisigd werd, die brengt niet de Romeinse vrede, maar die schenkt de Sjalom, de vrede van Jeruzalem. Onbegrensde, onbeschrijfelijke, oeverloze liefde. Nu komt het verhaal van de Messias. De weg van de Here Jezus. Het is niet zo, dat God tot Jezus zegt: Jij moet sterven. God zegt niet: nu moeten jullie mijn Zoon doden en daar sta Ik achter, als een soort goddelijk plan. In Matth. 21 vers 37 staat: Ten laatste zond hij zijn zoon tot hen, zeggende: Mijn zoon zullen zij ontzien. Waar het om gaat is dat we de zaak niet omdraaien: God heeft ons niet lief omdat de Heer aan het kruis een prijs heeft betaald, maar omdat God ons lief heeft, heeft Hij Zijn Zoon gegeven, en die hebben wij gekruisigd. Maar God keerde Zich niet af, maar maakte van dat kruis het hoogste blijk van Zijn liefde, en bewees dat door de opstanding van Christus. Dat is het welbehagen des Vaders geweest, dat in Hem al de volheid door Hem vrede gemaakt hebbende door het bloed zijns kruises, door Hem, alle dingen verzoenen zou tot Zichzelven, het zij de dingen die op aarde, hetzij die in de hemelen zijn. {Kol.1 vers 18-20}. De liefde waaruit Jezus leefde, is niet te begrijpen. Hij bleef liefhebben. Ook toen het steeds moeilijker werd, toen het Hem steeds meer ging kosten. De machten van het kwaad, die zeiden; dit moeten we stoppen; deze liefde moeten we doven. Die liefde van Christus wordt op allerlei manieren betwist. Van alle kanten wordt geprobeerd om die liefde te kraken.

Vandaag de dag wordt de Heer op allerlei manieren gelasterd, maar Hij blijft in deze genade tijd in liefde zwijgen. De Heer is tot het einde door gegaan. Stel je voor dat Jezus ermee opgehouden was. Dat Hij gezegd had; Ik heb de mensen liefgehad, nu moeten ze het dan maar weten, ze hebben Mij afgewezen, Ik ga nu naar de hemel. Dan had de Heer ons liefgehad, maar niet tot het einde. Dan had de mensheid wellicht gedacht: waarschijnlijk was het niet echt, want uiteindelijk hield Hij er mee op. Dan had men kunnen zeggen: zo doen ze allemaal, alle liefde heeft een grens. Er komt een punt dat ze je laten vallen. Maar als ze de Liefde dan aan het kruis slaan, dan is dat het meest grootse, dat die liefde, zelfs in het laatste uur, blijft. Christus blijft liefhebben, ook in die laatste verwerping. Als die liefde dan verworpen wordt, verwerpt Hij niet. Als Hij wordt afgewezen, wijst Hij niet af. Hij vergeeft, Vader vergeeft het hun, want ze weten niet wat ze doen. Weet u, misschien ga je toch een beeld krijgen, waarom de Heer gestorven is. Niet zozeer: waarom moest Hij sterven, maar, waarom is Hij gestorven. Omdat de liefde door wilde gaan tot elke prijs. Om de mensen te bewijzen, en voor eens en altijd zeker te laten weten: deze liefde houdt nooit op. Zelfs een kruis kan deze liefde niet breken. Dan maakt de Vader van dit kruis het hoogste blijk van Zijn liefde, door Hem uit de doden op te wekken. Als de duivel de Heer zo ver had kunnen krijgen, om deze liefde te beëindigen, dan had hij het gewonnen. Dan was de Heer naar de Vader gegaan, alleen, dan had Hij niemand mee kunnen nemen. Dan was er verdriet in de hemel geweest, dan was alleen Jezus gered. Maar Christus wil ze allen meenemen. Daarom gaat Hij de buitenste duisternis in. Om daar te zijn waar veel mensen Hem nodig hebben. Je vraagt je wel eens af: hoe ver kan liefde gaan. De Here Jezus is zo intens vervuld van liefde voor de mens, dat Hij niet anders kan dan die diepe weg te gaan. Het lijden was iets van binnenuit, het kwam niet van buiten. Het was toewijding aan de Vader, aan de mens. Joh.3 vers 16: Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe.. God heeft zijn Zoon gegeven, er staat dus niet gezonden. Zijn Enige, zijn unieke. Want in die zin: Christus was de eerste, was uniek in het lief hebben tot het einde toe. Gegeven, omdat God de Vader dit plan bedacht heeft, het plan, dat daar eenmaal een Mens zou zijn, in wie de Liefde Gods tot het uiterste zou gaan opdat nooit iemand meer zou kunnen zeggen: ik val erbuiten. Daarom geeft God die Ene temidden van die allen. Dat is de grond van onze verzoening, de ontferming van God. Hij heeft zich met ons verzoend, d.w.z. van Zijn kant is geen vijandschap te verwachten. Hij was in Christus de wereld met zich verzoenende, door hun hun overtredingen niet toe te rekenen {2 Kor.5 vers 19}. Hem die geen zonde gekend heeft, heeft Hij voor ons tot zonde (letterlijk: zondoffer) gemaakt, opdat wij zouden worden gerechtigheid Gods in Hem {vers 21}. Zondaar was Hij niet, en kon dat ook niet worden. Er staat niet voor niets: voor ons tot zondoffer gemaakt – Jezus droeg de zonden, dat is iets heel anders dan ‘voor onze zonden gestraft. Er moet een rolverwisseling plaatsvinden: de rechtvaardige wordt tot zonde gemaakt, en de zondaar tot gerechtigheid. Het is de wil van God die de Zoon volbrengt, door zich liever te laten doden dan te doden. Gods liefde gaat zo ver als Hij zegt: neem Mij maar. Zo neemt hij onze zonde op zich. En zo maakt Hij vrede. Zie het Lam Gods. Wat een lijden is het geweest voor de Vader en de Zoon. Moet je eens voorstellen, dat je liefde voortdurend afgewezen wordt. Op een gegeven moment zeg je toch, tot hier toe en niet verder. Maar Hij ging door. Hij heeft Zijn Leven gegeven als losprijs, maar ook om ons de ogen te openen, om ons te laten zien waar wij mee bezig zijn: de Heer der heerlijkheid te kruisigen. We moeten oppassen dat als we zeggen: als het lijden Gods wil was, dan wordt daarmee de schuld voor het gebeuren van ons afgeschoven, en op Gods schouders gelegd. We zeggen dan tegen God: hebben wij dat gedaan? Maar U hebt het toch zelf zo gewild? Het is toch UW plan. Weet u, vanwege de vijandschap van de mens, maakte de Vader van verlies, pure winst en dat is: de overwinning van de dood, de opstanding. Als de tegenstander dat geweten had, had hij de Heer de Heren niet gekruisigd. Hij maakte van het kruis het hoogste blijk van Zijn liefde. De Vader bewees dat door de opstanding van Christus. In het lijden van Christus zie je die onpeilbare liefde, niet in woorden uit te drukken. Eigenlijk zou je eens heel stil moeten zijn. Stilte voor Het Slachtoffer, stilte voor degene die de toenadering tot stand heeft gebracht. Als je de geschiedenis van Simson leest in Richteren 16 vers 30 daar staat: En Simson zeide: Dat ik met de Filistijnen sterve. Hier is een prachtig beeld van Christus te lezen. De Here Jezus heeft de zuilen van het rijk der duisternis beetgepakt en is bereid om met dat, met onze zonde, de dood in te gaan, en dan staat er: en met zijn sterven werden er meer Filistijnen gedood dan in heel zijn leven. En zo is het met Christus, bij Zijn sterven heeft Hij alle machten overwonnen. Joh 19 vers 17 ..en Hij, zelf zijn kruis dragende.. De Here Jezus draagt het kruis. Men zegt dan: dat was een offer. Nu trof mij eens een uitspraak in verband met dat offer. Voor Jezus was het geen offer. Hij was toegewijd aan ons, juist omdat Hij lief had tot het einde, juist daarom wachtte Hem het kruis.

Die tekst uit Joh 13 vers 1 heeft veel indruk op mij gemaakt. Wij zijn even hulpeloos als een peuter, als we Gods liefde willen afmeten. We weten nooit hoeveel iemand van ons houdt, tot we weten hoeveel Hij voor ons wil lijden. De maat van Gods liefde zien we in het lijden op Golgotha. Zo lief had God de wereld, dat Hij Zijn Zoon gegeven heeft. Onbegrensde, onbeschrijfelijke, oeverloze liefde! Voor het oog lijkt het of God verliest bij het kruis. Anderen heeft Hij gered, laat Hij nu Zichzelf redden, indien Hij de Christus Gods is, de uitverkorene! De Vader grijpt niet in, Gods weg is niet de weg van de macht, langs deze weg gaat God door het donker heen, met maar één doel, LEVEN aan het licht brengen, liefde tonen. God heeft diep in zijn hart geweten: als er ooit iets mocht gebeuren, als ze ooit Mijn liefde afwijzen, dan nog, dan laat Ik ze nog niet vallen. Toen heeft God diep in Zijn hart voor zich gezien: Weet je wat Ik nu het mooiste zou vinden: Als het verkeerd gaat, dat er dan Eén zal voortkomen, die zoveel liefde in zich heeft, dat Hij het allemaal omvat. Dat is zo gaaf, zo volmaakt: Het Lam was geslacht voor de grondlegging der wereld, dat omvat alles. Als je zo doordenkt over de liefde van Christus, dan zie je dat daar geen sprake was van de zogenaamde genoegdoening aan God, maar alleen liefde, het kruis kon deze liefde niet breken. Het is volbracht. De oude mens is gekruisigd, de nieuwe Mens is aan het licht gebracht. De oude mens kan het bijltje erbij neerleggen. We hoeven ons zelf niet meer op te werken of te handhaven, want die oude mens is niet alleen het kwaad, maar ook het eindeloos proberen om goed te doen. De oude mens is omsloten door de nieuwe mens. Zoals de dood is verzwolgen door de overwinning. Wat een rust is het, dat het wij de oude mens niet meer op hoeven te peppen. De oude mens is neer gelegd. Je zou het zo kunnen zeggen: oude mens ga maar slapen, want de nieuwe mens is opgestaan. We hoeven niets meer te presteren, leg je hoofd maar neer, want wij zijn in Christus een nieuwe schepping. In Efeze 3 vers 16 staat:..opdat Hij u geve, naar de rijkdom Zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door Zijn Geest in de inwendige mens. Wij blijven tot aan het einde uit de volheid van Zijn genade leven. Van eigen prestaties, en roem kan eenvoudig geen sprake zijn. Wij bestaan tot lof van Zijn heerlijkheid. En Hij komt het beste tot Zijn recht, als wij danken, zoals Paulus doet, naar de rijkdom van Zijn heerlijkheid, het vertrouwen gericht op Zijn volheid, die ons in Christus geschonken is. Want Hij is het, die in ons werkt. Dit centrale gebed in Efeze is zo mooi, zo indrukwekkend. In vers 18 wordt gesproken over: de breedte en lengte en hoogte en diepte. Dat zijn vier dimensies van Gods liefde. Wij mogen hier de liefde van God omvatten. De breedte spreekt van de liefde van de wereld de mensheid, van de hemel en aarde. De lengte spreekt van de eeuwen der eeuwen, die door de Zoon geschapen Zijn, {Hebr.1 vers 2 door wie Hij ook de aeonen geschapen heeft} gebaseerd op liefde, opdat de rijkdom van Zijn liefde ten toon gespreid zou worden, die God voor ons heeft. De diepte wijst omlaag naar het lijden en sterven en waaruit de Christus opstond. De hoogte wijst heen naar dat prachtige doel, dat de liefde overwinnaar is, om ons tot zonen Gods te maken. Die liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods, zegt vers 19. Wat een genade! Johannes zegt het ook zo prachtig .Immers uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen zelfs genade op genade. {Joh.1 vers 16}.Weet u, dat betekent, dat de genade van God daar begint, waar wij denken dat hij ophoudt. Als je denkt dat alles voorbij is, alles verspeelt is, juist dan gaat God beginnen. Gods genade gaat altijd verder dan onze maatstaven, zie maar naar het kruis. In Ps. 99 vers 8 staat Gij zijt hun een vergevend God geweest. Door het bloed van het Lam, het Lam heeft overwonnen. De Vader ziet ons aan in Christus, wat een boodschap op Goede Vrijdag. Als de tegenstander ons wil aanklagen, dan wijzen we naar het Lam, volkomen vergeving ontvangen in Christus. Niemand die dat ongedaan kan maken. Ons begin is in Hem. Ons begin ligt in de Schepper. Ons begin ligt in liefde, in die eeuwige liefde. De Christus is de unieke Voorganger. Hij heeft de schuld betaald, dat konden wij niet. Hij heeft het rijk der duisternis ontwapend. In dat geloof mogen wij staan. De Heer is niet alleen de grondlegger, maar ook de voleinder van ons geloof. Hij is de voltooiing. Het is goed om dat beeld voor ons te houden. Christus is de Voltooier van ons geloof. Het geloof van Christus houdt nooit op. Hebben te weinig geloof? Nou dan vult Christus het laatste beetje bij. Zo diep gaat het Woord van God. Want uiteindelijk brengt God alles terug tot de eenheid. Alle volken zullen dat horen, de Heer is waarlijk opgestaan. Het uiteindelijke plan van God is, dat alles weer één wordt. Eén met de Vader. Nu is er een heel mooi woord, Abba. Dat woord is één en al Evangelie. Paulus zegt: dat wij door de geest mogen roepen: Abba, Vader. Dat is eigenlijk het vertrouwde woord van een kind, maar ook van een volwassen zoon als hij tot zijn vader spreekt. In dit woord zit heel het plan van God. Je begint met de éénheid en via de ‘tweeheid’ kom je uiteindelijk bij de éénheid uit. Vader – Zoon – Vader. De Vader is één, uniek, Hij is ongedeeld. En dat is waar het rijk der duisternis op stukloopt. De boze probeert van alles om tweedracht te zaaien, om te verdelen. Drijf ze uit elkaar. Maar God is een. En daar kan de boze niet tegen op. God is zo één, dat niemand er een spelt tussen kan krijgen. Met het bloed van Christus worden alle dingen weer één gemaakt. Hij die zijn eigen bloed gegeven heeft om alles tot éénheid te brengen. Hij is het die ons kleedt met de mantel der liefde, bij Adam zag je dat al, liefde voor Eva. Jij het paradijs uit, dan ik ook. Als we dan het paradijs uit moeten dan maar samen. Dat is een prachtig beeld van Christus. Dan ga Christus tot in de buitenste duisternis zoeken om alles terug te halen. Iemand las eens op een muur deze tekst: Als je me verlaat, mag ik dan met je mee? Onlogisch, maar het werpt wel een speciaal licht op de liefde. God zegt: als je me verlaat mag Ik dan met je mee. Zo zie je maar, liefde gaat voorbij de logica. Br en Zr, als je zo doordenkt over de liefde van Christus, dan raakt je daar niet over uit gesproken. Hij die zoveel liefde in zich heeft, dat Hij het allemaal volbracht heeft. Alles ligt besloten in dat Lam. Hij die Zijn eigen bloed gegeven heeft om alles tot éénheid te brengen. Ons leven is uit God en vindt zijn doel in Hem. Als we dit nog eens overdenken dan gaan wij God danken uit het diepst van ons hart, En dan weten wij, geloven wij dat ons leven verborgen is in God, en dan blijft er maar één ding over, vergetende wat achter mij licht en mij uitstrekkende naar wat voor mij licht, jaag ik naar het doel, om de prijs der roeping Gods, die van boven is, in Christus Jezus {Fil. 3 vers 14}. In 1 Kor 15 vers 28 staat: Wanneer alles Hem onderworpen is, zal ook de Zoon zelf Zich aan Hem onderwerpen, die Hem alles onderworpen heeft, opdat God zij alles in allen. De Zoon geeft het weer terug aan de Vader en de Zoon zegt: Vader, het is gereed, alles is onderworpen. Alle machten zijn gaan zwijgen. Er is er niet één meer die zijn kop opsteekt. ..een ander fundament, dan dat er ligt, namelijk Jezus Christus, kan niemand leggen. Geprezen zij het Lam dat de zonde der wereld wegneemt. Nu jaagt de dood geen angst meer aan. Want alles, alles is voldaan. Amen.

 

 

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

391735 bezoekers sinds 07-06-2010