Onbegrijpelijk

30-05-2010 door Maaike Neven

Soms begrijp ik er helemaal niets van. Van de wereld. Dan kan ik niets anders dan er vol verbijstering en in totale onbegrip naar kijken. Vandaag was zo’n moment waarop ik lam gelegd werd. Waardoor ik het niet begrijp. Een woede komt in me naar boven, die snel bekoeld en een treurige stilte achterlaat. Ik moest voor de repetitie van een theaterproductie een ziekenhuisbed regelen. Voor een paar weken, om het repeteren te ondersteunen. De thuiszorg kon mij er geen lenen, omdat ze al niet ruim in hun bedden zaten en hun cliënten ze nodig hadden. Waarop een collega reageert: “Dan doe je toch alsof jij patiënt bent en vraag je alsnog zo’n bed aan.” Nu zal ik het leven wel weer te serieus nemen, maar mij doen dit soort opmerkingen pijn.

In wat voor een bizarre wereld leven wij? Het spoedig laten verlopen van een repetitieperiode wordt belangrijk geacht dan een zieke medemens, die het dan maar een paar weken zonder verstelbaar bed moet doen. De verhoudingen zijn compleet zoek. Met oogkleppen op proberen we bergen te verzetten om ons eigen doel maar te bereiken. Want dat telt tenslotte. De rest is bijzaak en moet schikken. Het ergste is misschien nog wel dat er van je verwacht wordt mee te doen aan deze onbegrijpelijke rat race, waar de wet van de sterkste geldt en de rest wordt vertrapt, als je niet op past. “Je moet zakelijker worden, anders red je het niet.” Maar op deze manier wíl ik helemaal niet zakelijker worden. Ik heb helemaal geen zin in een wereld waar carrière heiligmakend schijnt te zijn, waar alles en iedereen moet wijken voor het grote geld en waar het gezin met een beetje mazzel op de vijfde plaats komt. Hier dacht ik aan alsmaar linksom rijdend op de spiegelgladde 400 meter baan. Het komt goed uit dat ik kan doen alsof de wind mij glanzende ogen bezorgt en de tranen in mijn ooghoek veroorzaakt worden door de kou.

IJzers op ijs, treintjes van diepzittende schaatsers en plots de val van een man. Spontaan gaan er overal om hem heen handen de lucht in. Ten teken voor de andere rijders vaart te minderen en op te letten. Ik schrik op uit mijn gepeins. Iets wat een beginnende glimlach moet zijn, verschijnt op mijn gezicht. Gelukkig. Er zijn nog mensen die hun hand op opheffen.

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

384917 bezoekers sinds 07-06-2010