Leegte

30-05-2010 door Maaike Neven

Een blakend leeg, wit vel papier ligt voor mij alsof het het onderwerp dat mij bezighoudt wilt benadrukken en alsof het zeggen wil: “Nee, ga nu niet heel hard proberen om over iets anders te schrijven. Eerst wat boven op je hart ligt. Dan het volgende.” Tja. Makkelijk praten. Want wat ligt er boven of het zwaarst op je hart? Welke emotie wint het vandaag? Is het verdriet, liefde, verlangen, eenzaamheid… Het is net gezellig watertrappelen in een te klein zwembed, ze doen allemaal hard hun best aan de oppervlakte te blijven. Maar nog liever dat. Liever dan de leegte. Niets zo verlammend als de leegte. Soms wordt ik er door overvallen, soms zie ik het aankomen. Als hij zijn gat geslagen heeft is het een kwestie van er zo snel mogelijk weer uit zien te komen. Want dat is de ellende met leegte, het geeft zelfs niet de mogelijk er in onder te dompelen. Eenzaamheid, waar dit lege vel papier mij daarnet vriendelijk op attendeerde, heeft dat wel. Daar kun je zelfs in verdrinken.

Je kunt emoties niet rangschikken van prettig tot erg. Dat weet ik wel. Toch ben ik op dit moment geneigd te zeggen dat de emotie die geen naam heeft, geen eenzaamheid is, juist alle intensiteit uit het leven wegneemt, namelijk de leegte, één van de naarste is. Mijn leven heeft de wind mee. Groot verdriet is mij vreemd. Natuurlijk heb ik verdriet gekend. Een beetje verdriet, gemis, wat huilen, maar geen alles verscheurend verdriet dat als een zwarte wolk boven alle dagen hangt. En liefde. Wat weet ik nu van de liefde. Ja, misschien het gebrek daaraan. Terwijl dat onzin is natuurlijk, omdat liefde niet enkel betrekking heeft op die mysterieuze ware, maar op iedereen om je heen die je lief is. Die liefde ken ik wel. Heel goed. Soms is ze bijna tastbaar, is ze zo aanwezig dat ze de ruimte lijkt te vullen. Dat klinkt als een poging poëtisch te zijn, zo bedoel ik dat niet. Juist op moeilijke momenten wordt de liefde zichtbaar. Een voorbeeld: als ik terug denk aan de tijd dat mijn oma op sterven lag en overleed, zie ik in eerste instantie liefde. De liefde die ons als familie altijd al aan elkaar verbond en op dat moment zichtbaar werd. Verlangen. Ook zoiets. In tegenstelling tot leegt kan verlangen je zo vullen, in elke vezel van je lichaam doordringen dat het bijna pijn doet. Maar altijd nog liever verlangen, al is het naar het onmogelijke, dan die verdraaide leegte. Verlangen maakt dromen mogelijk, en dromen zijn de ultieme oplossing voor het opvullen van leegte.

Als er iemand geen oordeel mag vellen over welke emotie zwaarder weegt, dan ben ik het. Dan zou ik eerst mijn rustige vaarwater moeten verlaten en wat stormen mee moeten maken, eer ik recht van spreken heb. Ik hoop dat ik op mijn 80ste nog altijd geen recht van spreken heb… “In ons diepste wezen zijn we allemaal vreselijk eenzaam,” las ik in een interview. Eenzaamheid en leegte liggen soms dichtbij elkaar. Er in berusten is geen optie. Daarom maken we ons druk, rennen we door, stilstaan kan niet, straks haalt het je in. Ik weet niet of iedereen in wezen eenzaam is. Ik hoop het niet. En misschien ook wel. Misschien zorgt de angst voor eenzaamheid ervoor dat we constant zoekende zijn. En dat die zoektocht niet eerder ophoudt tot we de Ware Liefde gevonden hebben. Zou mooi zijn. Dat geeft nut aan de leegte. Een leegte waar nog enige reden in te vinden is, geeft meer aanleiding tot glimlachen dan een compleet bodemloze put.

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

406067 bezoekers sinds 07-06-2010