Kluun in de kerk

30-05-2010 door Maaike Neven

Klunen in de kerk. Dat zie je niet vaak. De kerk stroomt langzaam vol met mensen. Sommige nemen een kijkje, andere lopen door en gaan zitten in de kerkbanken. Antoine Bodar ziet het ongetwijfeld ook. Hij was tot tranen toe geroerd van de voorloper van Klunen, Komt een vrouw bij de dokter, zegt hij later op de avond in het debat tussen hem en Kluun met als thema Lijden: last of louterend? georganiseerd door de Utrechtse Jacobikerk en daarom Jacobidebat genoemd. “We hebben een prachtig kerkgebouw en op zondag zit het vol met mensen, maar we willen de deuren vaker openstellen, niet alleen op zondag en niet alleen voor gemeenteleden,” spreekt een afgevaardigde van de debatcommissie. De bekende namen Kluun en Bodar moeten ervoor zorgen dat die niet-gemeenteleden ook echt komen. Antoine Bodar reist zo nu en dan af naar Nederland om lezingen te geven of om talloze interviews te geven aan krant, tv en radio over actuele onderwerpen, zoals de afgelopen tijd over het sexueel misbruik binnen de kerk. Hij treedt op als dé persoonlijke vertegenwoordiger van de katholieke kerk. Bodar heeft een soort heilige uitstraling met zijn vriendelijke, zachte glimlach, zwart pak en zijn zwarte witte priester kraag. Naast hem zit Kluun. Kluun ziet eruit als een man van deze wereld. Spijkerbroek, overhemd, een beginnende baard op de kaken. Misschien komt het door zijn boek, maar ik kan me hem moeiteloos voorstellen in een bar met een biertje in zijn hand en een vrouw aan zijn zijde.

Kluun weet hoe het voelt als lijden je overkomt. Het verlies van zijn vrouw aan kanker is bijna nationaal verdriet geworden. Met het vreemdgaan tijdens haar ziekbed weet hij ook hoe het voelt om lijden te veroorzaken. Waar Kluun zegt in bepaalde mate aan leedmijd te lijden, zegt Bodar dat je het lijden moet aanvaarden, er doorheen moet gaan. Een vrouw uit het publiek zegt dat om het lijden van Christus, zelf lijden sterker maakt en je dichter bij God brengt. Een echt de debat met uiteenlopende meningen komt niet echt op gang. Maar er is eerlijkheid en openheid. Een man uit de zaal vraagt Kluun: “Geloof je in God en wie of wat is God?” We zitten op deze vrijdagavond bij elkaar met waarschijnlijk bijna allemaal gelovigen. Mensen die al jaren naar de kerk gaan, in de diaconie zitten, meedoen met evangelisatie projecten en aan dezelfde tafel als de bestseller schrijver zit zelfs een priester. “Wie of wat is God?” Het wordt niet gevraagd aan een van die vele mensen die elk jaar tijdens kerst de komst van Jezus vieren en tijdens Pasen Zijn sterven en opstanding gedenken. Het wordt niet gevraagd aan een van die mensen die is opgegroeid met de Bijbel. Nee, het wordt gevraagd aan Kluun. Hij zegt te behoren tot de nieuwe spirituele stroming die wel gelooft dat er ‘iets’ van een god is, maar niet precies weet hoe of wat. Het zijn bijna de laatste woorden van het debat en licht zoekend, maar overtuigd van zijn antwoord, zegt hij: “Ik denk dat God onvoorwaardelijke liefde is.”

En ik denk dat wij, als gelovigen, daar veel van kunnen leren

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

398520 bezoekers sinds 07-06-2010