Eerst was er in ‘in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen’. En werkte we op het land, in de brandende zon. Urenlang voorovergebogen in een allesbehalve ergonomische houding. Al het werk deden we met de hand, machines moesten nog uitgevonden worden. Werken en slapen, zodat de tarwen groeiden en de monden gevuld konden worden. Tijd om ‘s avonds naar de sportschool te gaan was er niet. De behoefte evenmin, want op het land werd het lichaam al uitgeput. Een 40-urige werkweek was er niet, vakantie was er niet. Alleen het zware werk voor brood op de plank.

Vervolgens verzonnen we kantoorgebouwen en arbeidsvoorwaarden. Als het regende zaten we droog. Kregen we last van onze rug, zorgden we voor een verstelbare bureaustoel. We kregen les in tiltechnieken; door de knieen, niet vanuit de rug. Bij zere vingers van het schrijven verzonnen we de computer. Om de paar uur was er pauze en 40 uur werken was meer dan genoeg. Als het koud was zetten we de verwarming wat hoger, voor de warmte verzonnen we de airco. Hiermee leken we God te slim af te zijn. Niets geen in het zweet des aanschijns. 

Waar is het toch misgegaan? Want ondanks al onze slimme maatregelen is rust nog ver te zoeken. In plaats van thuiskomen met een zere rug, komen we nu thuis met een hoofd vol zorgen. In plaats van ontspannen plaats te nemen op onze verstelbare bureaustoel, werken we nog steeds niet ergonomisch. Maar zitten we verkrampt achter onze computer. Staan we ongeduldig en geïrriteerd in de file en blijkt 40 uur werken toch te weinig. Het brood ligt op de plank. Dat wel. We hebben een dak boven ons hoofd. Dat ook. Maar het is niet genoeg. We moeten verder; hogerop, meer macht en meer geld.

Ondanks de airco zweten we ons nog altijd kapot.

Dit artikel is gepost op 03-03-2011 om 22:11 en is opgeslagen onder Columns. U kunt de reakties volgen via de RSS 2.0 feed. U kunt een reaktie achterlaten, of trackback naar uw eigen website.