Een leerling van de grote maggid had verscheidene jaren diens onderwijs genoten en was van zins naar huis te gaan. Onderweg kwam hij op het idee in Karlin rabbi Ahron op te zoeken, die vroeger in het leerhuis van de maggid zijn makker was geweest. Het liep tegen middernacht toen hij de stad binnenkwam; maar zijn verlangen om zijn vriend te zien was zogroot dat hij zich dadelijk naar diens huis begaf en aan het verlichte raam klopte. “Wie daar?”hoorde hij de oude vertrouwde stem vragen en antwoordde daar hij ervan overtuigd was dat ook de zijne herkend zou worden, niet anders dan: “Ik!” Maar het raam bleef dicht en van binnen kwam geen enkel geluid meer, hoe vaak hij ook opnieuw klopte. Tenslotte riep hij ontsteld: Ahron, waarom doe je mij niet open? Toen vernam hij de stem van zijn vriend, maar zo ernstig en plechtig, dat ze hem haast vreemd docht: “Wie is het die zich vermeet zichzelf Ik te noemen, wat alleen God toekomt?”Toen de leerling dit hoorde, sprak hij in zijn hart: “Mijn leertijd is nog niet om”, en keerde zonder resultaat naar Mezritz terug

Dit artikel is gepost op 28-08-2011 om 17:41 en is opgeslagen onder Chassidische vertellingen. U kunt de reakties volgen via de RSS 2.0 feed. U kunt een reaktie achterlaten, of trackback naar uw eigen website.