Het geloof dat één en al hoop is.

21-09-2010 door Joop Neven

Als je de Schrift bestudeerd dan kom je tot de ontdekking dat er hoop (de Bijbelse hoop ) is voor de velen die geen gehoor geven of gegeven hebben aan het Evangelie. Ik ga niet voorbij aan wat de Bijbel zegt over het gericht, of het oordeel etc. Maar de Schrift spreekt anders over het gericht dan wij geleerd hebben: niet als het einde van alle hoop voor wie veroordeeld worden, maar als Gods weg om hen te voeren tot zijn ontferming. Van de vroege middeleeuwen af is over de komst van Christus en Zijn Koninkrijk gesproken als de komende veroordeling en niet als de komende redding. Maar de Bijbel gaat altijd uit van redding. Al is het langs de weg van het gericht, van oordeel: die dood zijn moeten levend worden. Is dit de Boodschap van de Schrift, of is het een wensdroom? Het is niet gemakkelijk om je los te maken van de geloofstraditie, het verleden van ons eigen geloof. Maar de Bijbel zelf maakt het ons duidelijk, dat met reikhalzend verlangen wordt gewacht op het openbaar worden der zonen Gods {Rom.8 vers 19}. Maar vaak is het de angst voor de God die het onheil van de velen zou willen. Vaak zijn we zo “ik” gericht in het geloof. We horen van een geestelijk bestaan van de gelovige ná dit leven, in de hemel. Maar het Evangelie houdt zo veel meer in, nl. de opstanding, de taak van het volk Israël om de volkeren thuis te brengen, de bevrijding van de ganse schepping. We zien in ons geloof het uitdoven van de hoop voor deze wereld. In ons geloof heeft zich een stuk wanhoop genesteld, dat deze toekomst tot een bedreiging heeft gemaakt, in plaats van de bevrijding waarnaar de schepping uitziet met reikhalzend verlangen. Toen de joden van Berea het Evangelie hoorden dat Paulus predikte, was dat ánders dan ze de Schrift altijd verstaan hadden. Het klonk velen van hen als muziek in de oren, maar ze konden het niet “zo maar” geloven. Ze wilden vaste grond onder de voeten. En die kregen ze. “Dagelijks gingen ze de Schriften na of deze dingen zo waren” {Hand.17 vers 11}. Daar zochten ze die vaste grond en daar vonden ze die. Zò werkt de Geest.

Tot slot,

Als Paulus aan het slot van de Romeinen brief komt dan schrijft hij: ”Al wat namelijk tevoren geschreven is, werd tot ons onderricht geschreven, opdat wij in de weg der volharding en van de vertroosting der Schriften de hoop zouden vasthouden”, en wel “eensgezind” en “eendrachtig”{Rom.15 vers 4-6}. En dan horen we zijn gebed dat één en al hoop is, het geloof dat elk spoor van wanhoop, om onze naaste, om de wereld, uitbant, door de kracht van de Heilige Geest: “De God nu der hope vervulle u met louter vreugde en vrede in uw geloof, om overvloedig te zijn in de hoop, door de kracht des Heilige Geestes” {Rom 15 vers 13}. Alles wat ons van dit geloof afhoudt, is vreemd aan de Schrift. Dit gelovende, betekent niet dat wij weten hoe alles zal gaan, of dat er een soort luiheid over ons heen komt. Onze zorg voor de wereld ligt in het antwoord op de vraag, Hoe is God? Het antwoord is: Oneindig krachtiger en oneindig standvastiger dan wij, tot in de dood toe, wil Hij en blijft Hij willen dit éne: dat zij allen komen tot zijn ontferming. En Hij wil dat wij dit mét Hem willen. Dit antwoord geeft ons moed, wanneer wij het kwaad steeds grotere vormen zien aannemen. Want door dit antwoord weten wij dat het niet zinloos kan zijn om te bidden en te spreken, “Want God heeft {hen} allen onder ongehoorzaamheid besloten, om Zich over {hen}allen te ontfermen” {Rom.11 vers 32}. En ze zullen komen, uit de heggen en de steggen, “Alle volken, die Gij gemaakt hebt, zullen komen en zich voor U neerbuigen” {Ps.86 vers 9}. Het is een terugkeer zonder enige dwang. Men wil nergens anders meer zijn. En dan richt God een feestmaal aan voor alle volken. Hij vernietigt de dood, en wist de tranen van alle gezichten af {Jes.25 vers 6-9}. Zij waren dood en zijn weer levend geworden. Zij waren verloren en zijn gevonden.

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

391322 bezoekers sinds 07-06-2010