Herfst: tijd om mens te worden

13-11-2013 door Dr. K.D. Goverts

herfstMisschien is de herfst wel de mooiste tijd om stil te zijn. De mooiste tijd om te bidden. En dan is het goed te bedenken: bidden doet eigenlijk ieder mens. Want dat is gewoon de ademhaling van je ziel. Je innerlijk gesprek. Al zou je het niet hardop zeggen; al is het alleen maar de fluistering van je hart.

Het is goed af en toe te luisteren naar je innerlijke stem. Het kan zijn dat je die stem van binnen bent kwijt geraakt. Zo vaak ben je geneigd je toch weer zorgen te maken. Het is net of de herfst een eigen taal spreekt. De taal van de storm en de stilte. De taal van inkeer en bezin­ning. Laat nu de hitte van de dag maar achter je. En kom tot het we­zenlijke. Zoals die oude dominee Doornenbal, toen hij in Katwijk aan Zee logeerde — het was oktober — en hij ervoer: de zee zong onzichtbaar in de duisternis. Het was een eindeloos ruisen in de nacht. Vanuit mijn kamer kon ik het horen. 0 dat ruisen van de wind en de zee in de nacht; wie heeft ooit de stem ervan verstaan? Een andere keer zegt hij: in deze najaarsdagen, vol stilheid en schoonheid, is er toch een ogenblik van vrede. Een zondagmorgen, als de zon opgaat en door de nevels breekt, de eerste stralen glijden langs de herfstdraden en schitteren in de dauw­droppels, en heel de schepping nieuw schijnt, zonder gerucht van men­sen en motoren; of een avond in de bossen, en dan even het contact met de bodem waaruit we zijn voortgekomen. En dan: het weer is vanavond zo stil en zacht, dat iedereen er stil van wordt. De bomen staan roer­loos, de wolken hangen laag , elk gerucht is verstild. Dan is het geen tijd om zich druk te maken of lange stukken te schrijven. Zo kom je weer tot jezelf en ook weer wat dichter tot de natuur en de gewone stille dingen van het leven. De dagen worden korter, vroeger valt de avond, uit de ramen van de hofsteden straalt zacht licht, aan alles merk je dat het najaar komt.

Het leven kan een mens zo voortjagen. Dan word je steeds maar ver­scheurd door angst en twijfel, spijt en pijn. Het is net of je niet meer bij jezelf kunt komen. Je wordt een vreemde voor jezelf. Je woont buiten je eigen hart. Dan is het zo heilzaam, eens even te gaan zitten, in de stilte van de herfst, even te zitten bij het weefgetouw en te zien hoe de draden lopen. De oude wijzen wisten ervan; het leven is niet een fabriek, niet een product, het leven is een weefwerk, een kleed dat in alle rust gewe­ven wordt. Herfst, tijd om te wandelen door het bos van je bestaan, om te luisteren naar wind in de bladeren, om het hout van je ziel bij elkaar te sprokke­len. Tijd om één te worden van binnen. Tijd om te horen naar de stem van je hart.

 

Herfst: tijd om mens te worden.

 

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

391322 bezoekers sinds 07-06-2010