In een oud liedje wordt ge­zon­gen: ‘gerechtigheid drong aan op straf, genade drong op vrijge­lei­de. Toen kwam Gods liefde tussenbeide, die ze allebei voldoe­ning gaf’. Op die manier lijkt het net alsof er een soort tweestrijd tussen gerechtigheid en genade in God plaatsvindt. Maar bij God is geen spra­ke van een soort innerlijk conflict, waarbij Hij zich tenslotte maar laat ver­­murwen. Dat is in feite een heidense gedachte. In de heidense gods­diensten leeft ook de gedachte van verzoening. In het Latijn is verzoe­nen latare. Dat woord latare betekent eigenlijk gladstrijken. De oude Ro­meinse gedachte was, dat het aangezicht van de boze goden moest wor­den gladgestre­ken. Die goden zijn meestal boos, er is altijd wel wat op de mens aan te merken. En dan moet je over de brug komen om het aan­gezicht van die goden weer glad te strijken, zodat de rimpels en de fron­sen verdwijnen. Dan moet je wel wat mee­brengen. Je ziet dat principe bij al die heidense godsdiensten. Je ziet het zowel bij het meest primi­tieve animisme als bij de meest verlichte heide­nen. Daar leeft dus het idee dat de goden op de een of andere manier weer gunstig moeten worden gestemd.

God was de wereld met Zichzelf verzoenende

Maar het bijbelse principe van de verzoening is juist andersom. Niet wij verzoenen God, maar God verzoent ons. Het probleem ligt bij de mens. Het gaat er dus niet om: hoe wordt God nu weer vriendelijk, maar: hoe wordt die mens weer van vijand tot vriend. Hoe komt die mens vanuit zijn vijandschap terug. Het punt is niet dat God die verzoening niet zou willen. God heeft van meetaf aan dat hele herstelplan ontworpen. God is subject van de verzoening en niet lijdend voorwerp. Van meetaf aan stelt de bijbel: God was de wereld met zichzelf verzoenende. En dit alles is uit God, die door Christus ons met Zich verzoend heeft en ons de bediening der verzoening gegeven heeft, welke immers hierin bestaat, dat God in Christus de wereld met Zichzelf ver­zoenende was, door hun hun over­tredingen niet toe te rekenen, en dat Hij ons het woord der verzoening heeft toe­vertrouwd.  2 Kor.5:18,19.

De verzoening gaat dus van God uit. God is de God van alle verzoe­ning en van alle barmhartigheid. Ik ben genadig; dat is de naam die God al uitroept in Exodus 34:

Dit artikel is gepost op 20-09-2011 om 18:51 en is opgeslagen onder De Verdieping. U kunt de reakties volgen via de RSS 2.0 feed. U kunt een reaktie achterlaten, of trackback naar uw eigen website.