Het woord voor de mannelijke verloofde in het Hebreeuws is “chathan” geschreven cheth-taw-noen, getalswaarde 8-400-50. Dit woord heeft als aanhef de 8-400, de cheth, de achtste letter. En als afsluiting, de noen, de 50, de letter die wij kennen als uitdrukking van de achtste dag, van de tijd dat God “alles in alles” is. Het woord is samengesteld uit de “achtste” als begin en “vijftig” als sluiting. Het laat zien, dat de bestemming van de verloofde de achtste dag is. Een prachtig beeld niet waar?

Het woord voor de vrouwelijk verloofde is “kalla”, geschreven kaf-lamed-hee, getalswaarde 20-30-5. Hier hebben wij te doen met een vrouwelijk vorm, dus met een “hee”, een “5” als afsluiting. Het is de “hee”, die achter ieder vrouwelijk woord voorkomt, uitdrukkende de vrouwelijk “vijf” welke wacht op het mannelijke om weer verbonden te worden tot de eenheid.

Het woord voor huwelijk is “chathana”, geschreven, cheth-taw-noen-hee, getalswaarde, 8-400-50-5. Het is een vorm van het woord “chathan”, of, men zou ook kunnen zeggen, het woord voor mannelijke verloofde is een vorm van het woord “huwelijk’. Beide hebben de “cheth” de “acht”, en de “noen”, de vijftig. Zo nemen de chathan en kalla zich voor om enkel voor elkaar te leven, op weg naar de voltooiing.

Het is een oud gebruik, dat de vrouw bij het voltrekken van het huwelijk zevenmaal om de man heen wordt geleid, en is er het gebruik van de zeven dagen van feest na het huwelijk. Want in de zeven zijn zij tot elkaar gekomen. De achtste dag laat hen samen, alleen, dan is de eenmaking voltooid.

In dit alles is de vrouw niet alleen een gelijkwaardige partner in het geheel, zij is een onmisbaar iets. De vrouw is helemaal niet uitgesloten uit het maatschappelijke leven, zoals de overlevering ons wil doen geloven. De taak en de positie van de vrouw kunnen pas echt goed begrijpen als we de Bijbel in al haar bedoelingen recht gaan behandelen. Dan zal men zien hoe de vrouw met grote achting moet worden bejegend en wat haar plaats in het leven is.

De structuur van het woord “waarheid” is: alef-mem-taw getalswaarde 1-40-400 Het is de verbinding van deze wereld van de 40 en van de 400, met de 1. Het is datgene dat wij bewijzen kunnen als waar zijnde.

Het woord voor “geloof”of “vertrouwen”, is echter een hogere vorm van het woord bewijsbare waarheid. Het heeft i.p.v de 1-40-400 de 1-40-50. Geloof loopt dus voorbij deze wereld naar de achtste dag. Het is van een andere orde dan de bewijsbare waarheid.

Hebreeën 11 vers 1 zegt:  Het geloof nu is de zekerheid {hypostasis=werkelijkheid} der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet.

“Berouwde het de Here, dat Hij de mens op de aarde gemaakt had, en het smart­te Hem in zijn hart” {Gen.6:6}.     

We moeten soms de bijbel weer leren lezen met ons gevoel. God had na­cham, verdriet. Eigenlijk betekent het: diep zuch­ten, diepe verzuch­tingen van God.

Zoals ook staat in:

“Wij zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoon­schap” {R­om.8:23}.

“Maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen” {Rom.8:26}.

Als God gaat zuchten, heeft dat iets te maken met die barensweeën. En de barensweeën wachten op de ontsluiting.

Het ganse schepsel zingt

De hele schepping kan zuch­ten, ook al hoor je dat maar ten dele. Ook als die aarde onder­wor­pen is aan de ti­rannie en uitbuiting en aan al die nega­tie­ve krachten, zie je, dat als de aarde weer rechtgezet wordt, dat ook het opbloeien van de schepping betekent. Zoals zo mooi werd gezegd: ‘Eerst is het: het ganse schepsel zucht en dan is het: het ganse schepsel zingt’.

Met reikhalzend verlangen

De profeten hebben altijd gezegd: “En de heerlijkheid des HEREN zal zich openbaren”  {Jes.40:5}. Deze aarde zal de heerlijkheid Gods zien. En als je dat loslaat, kun je wel op­houden, dan ga je over op een soort doemdenken. Pau­lus zegt ook in Romeinen 8: “Want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het open­baar worden der zo­nen Gods” {Rom.8:19}. Dat is een zeer stevig fundament. Waar zien ze naar uit? Niet naar het einde, maar naar de onthulling, (de apo­calyps staat er) de onthulling van de zonen Gods. En dan staat er zo mooi: ‘met reikhalzend verlangen’. De SV zegt: ‘met opge­sto­ken hoofde’. Ik stel me dat zo voor, zoals je vroeger in de rij stond te wachten als de Ko­nin­gin langs zou komen. Ze stonden dan soms drie rijen dik vóór je. Dus ‘met reik­halzend verlangen’ staat de schepping ook op die manier te wachten. De schepping wacht niet op het einde, niet op het mo­ment dat het doek valt, maar op het moment dat het doek opengaat. ‘Ont­hul­ling’ staat er, dan gaat de bedek­king eraf. Er staat dan in Romeinen 8: “Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar om (de wil van) Hem, die haar daaraan onderworpen heeft, in hope ech­ter”….. {Rom.8:20}.

Dus heel de schepping is doortinteld van hoop. Heel de schepping hoopt, al­leen de mens moet dat vaak nog leren. Wat dat betreft is de mens vaak een laat­komer. In heel de schep­ping zit die hoop, al die schep­selen wil­len leven. Een dier wil niet dood, het zal alles doen om te leven. Dus heel de schepping is in hope, die is in ver­wachting, want die is niet vrij­willig on­der­worpen aan de vruch­­­te­loos­heid.

In het Hebreeuws heb je de twee begrippen:

Mawet is dood.

Sheool is de naam voor het dodenrijk.

Die twee horen dus bij elkaar. Jezus heeft dus de macht over die twee gebro­ken. Je kunt dood en dodenrijk ook niet van elkaar scheiden. Hierbij moet je dus niet westers denken; het wordt niet uit elkaar ge­haald, het moet niet opgesplitst worden. Je kunt ook niet zeggen: wie is er nu de baas over wie. Dan ga je het teveel je voorstellen als een soort konink­rijk, hoewel het in zekere zin wel een ko­ninkrijk is. Je kunt niet concreet zeggen: daar zit de een of andere baas. Je kunt ook niet zeggen: er is daar een of an­de­re geest de chef over het dodenrijk. Dan wordt het weer net iets te veel geconcretiseerd. Want je zou eigenlijk kun­nen zeg­gen: het do­denrijk is een systeem.

In de Psalmen lees je vaak: “Geef Israël niet prijs aan het doden­rijk”. Het gaat dus niet zozeer om het individu, het gaat ook niet om de vraag of dat individu nu een keer sterft of niet. Dat is in de bijbel niet zozeer het probleem, of je een keer doodgaat. Daar leggen wíj dan vaak het zwaar­tepunt op. Daar hebben ze in het bijbelse denken nooit zo’n punt van ge­maakt. Als je nu verza­digd bent van dagen, dan is sterven toch niet zo erg! Er staat zo prachtig van Jakob dat hij zijn voeten optrekt in zijn bed, en dat hij ingezameld wordt tot zijn vaderen, want hij heeft een goed, althans een gaaf, leven gehad. Als Jakob te horen krijgt, dat Jozef dood is, dan zegt hij wèl: ik wil niet afdalen naar het do­den­rijk! Hij zegt: mijn grauwe haar gaat straks het dodenrijk in. Maar dan is er sprake van een stuk pijn, een stuk onverwerkt verdriet. Dát is voor Jakob het dodenrijk: nu pakken ze mijn zoon af. ‘k Heb mijn kind niet meer. Dat geweld­dadige, dát is dus het dodenrijk.

Het dodenrijk heeft in de Bijbel altijd iets gewelddadigs. De afbre­kers ko­­men, ze nemen de rechtvaardige in de tang en zeggen: en nu is het afgelopen! Het dodenrijk in de bijbel betekent: Israël, het volk van God, wordt afgekapt. De volkeren komen en zeggen: wij zijn de baas. Ze trap­pen dat volk van God de grond in, zodat er geen volk van God meer zal zijn. Dán is het doden­rijk op aarde. Als er geen gemeente meer is, dan is het dodenrijk op aarde. Toen Israël bevrijd werd uit Egypte, kwamen het volk uit het dodenrijk. Dat was de uittocht, de uittocht uit het dodenrijk vandaan. Hèt punt van heel de geschiedenis is dat de vijand Gods volk weer in het do­denrijk wil te­rug­­bren­gen. De vijand wil, dat heel de aarde weer een she­­ool wordt, een doods­domein. Je kunt dus een maatschappij hebben, die een dodenrijk is. Het begrip doden­rijk ligt veel meer op het maatschap­pelijke vlak, het is een maatschappij. De gemeente is als het ware een ei­land van le­ven te midden van het do­denrijk. Het punt is dus, dat Jezus dat dodenrijk breekt, Jezus breekt de macht van het dodenrijk, van die maatschappij, van dat systeem. Het is dus niet zozeer het punt: gaat er nu nog iemand dood, ja of nee, maar het gaat veel meer om dat geheel. Dan ga je ook be­grij­pen wat Pau­­lus op een gegeven moment zegt: “Het loon van de zonde is de dood”  {Rom.6:23}.

“Het loon van de zonde is de dood”  {Rom.6:23}.

Dat betekent dus niet – maar zo is het wel vaak uitgelegd – omdat je zondigt, ga je aan het eind een keer dood. “Ja broeder, we moeten allemaal ster­ven, omdat we zondaars zijn”. Nee, het gaat hier om heel iets anders. Als je dan niet zon­digt, ga je dan niet dood? Heel je leven je best doen en toch…  Al die recht­vaar­digen zijn ook doodge­gaan. Paulus ging ook dood, en Petrus, en Jakobus. Waarom kregen ze dat loon dan? Ja, maar dat wás het loon niet.

 ”Het loon van de zonde is de dood”  {Rom.6:23}.

Voor het woord loon staat eigenlijk het woord soldij. De soldij van de zonde is de dood. Daar gaat het over soldaten, die dus in dienst zijn van een bepaald leger. De soldaten, die in dat sys­teem werken, krijgen als loon van dat systeem: het dodenrijk. Dat is een maatschap­pij, waar je niet meer leven kunt. Dood be­te­kent dus: de hele maatschappelijke struc­­tuur, waarin de macht regeert en waar­in de mens platgewalst wordt.

“De vlinder was niet minder dan een vlinder, omdat hij zonder vleugels was  geboren.”

Er was eens een vlinder. En die vlinder woonde achter de ster­ren. Achter de ster­ren is het blauw, een diep en donker en azuren blauw. De sterren zijn lich­ten­de vlekjes beneden. Van de sterren komen de verhalen. De vlinder plukte de verhalen van de sterren. Hij vertelde: er was eens een vlin­der, er was eens een bloem, er was eens een oude knotwilg, er was eens een straat­lantaarn, er was eens een violist.

De vlinder was niet minder dan een vlinder, omdat hij zonder vleugels was gebo­ren. Hij wist wel, dat hij niet kon vliegen in het diepe, donkere azuur, maar dat hij moeizaam had te gaan, waar anderen vlogen. Een geboorte­kwet­­suur, wat wil je! Zulke dingen gebeuren, daar moet je maar mee leren leven, met zulke dingen. De vlinder kon niet vliegen, maar hij ging. En de vlinder ver­telde: er was eens een vlinder. En die vlinder kon niet vliegen, want zij had geen vleugels. Er was eens een bloem. En die bloem kon niet groeien, want ze had geen wortels. Er was eens een oude knotwilg. En die knotwilg kon niet ruisen, want hij had geen blaadjes. Er was eens een straatlantaarn. En die lantaarn kon niet branden, want ze had geen lamp. Er was eens een violist en die vi­olist kon niet spelen, want hij had geen hoofd. Maar … de vlinder was niet minder dan een vlinder, omdat hij zonder vleugels was ge­boren. Hij wist wel, dat hij niet kon vlie­gen in het diepe, donkere azuur, maar dat hij moeizaam had te gaan, waar an­deren vlogen. Een geboortekwetsuur, wat wil je. Zulke dingen gebeuren; daar moet je maar mee le­ren leven met zulke dingen. De vlinder kon niet vliegen maar hij ging. En de vlin­der vertelde: er was eens een vlinder. En die vlinder kon niet vliegen, want hij had geen vleugels. Maar hard­nekkig ging de vlinder voort. Er was eens een bloem. En die bloem die kon niet groeien, want ze had geen wor­tels. Maar hardnekkig bleef de bloem staan trillen op haar stengel zonder wortel. Er was eens een oude knotwilg. En die knotwilg kon niet ruisen, want hij had geen blaad­jes. Maar hardnekkig bleef de knotwilg beven met al zijn dunne takken zonder blaadjes. Er was eens een straatlantaarn; en die lantaarn kon niet branden, want ze had geen lamp. Maar hardnekkig bleef de straatlantaarn stroom onttrekken aan de lei­ding en voerde die naar haar fitting zonder lamp. Er was eens een vio­list. En die violist die kon niet spelen, want hij had geen hoofd. Maar hardnekkig bleef de violist zijn stradivarius klemmen tussen borst en nergens. De vlinder was niet minder dan een vlin­der, omdat hij zonder vleugels was geboren. De vlinder kon niet vliegen, maar hij zag. Zijn grote vlinderogen zagen bloemen die hard­nek­kig bleven trillen op hun stengels zonder wortels. Knotwilgen, die hard­nekkig ble­ven beven met hun dunne takken zonder blaadjes. Straatlan­taarns, die hardnek­kig stroom bleven onttrekken aan de leiding en voerden naar hun fittingen zon­der lamp. Hoofdeloze vio­listen, die hardnekkig hun violen ble­ven klemmen tus­sen borst en nergens.

En de vlinder huilde. De vlinder zond hardnekkige gebeden naar het nergens in het diepe, donkere azuur. En hij verlangde, dat het anders worden zou. Met kracht van donderslagen en van bazuingeschal, met plotselinge bliksemflitsen en door de regen, die bij tijd en wijle ruiste langs de sterren in het diepe, donkere azuur, zodat ze dro­pen van de dikke tranen. Maar al wat er veranderde was: niets! De vlinder was niet minder dan een vlinder, omdat hij zonder vleugels was geboren. De vlinder kon niet vliegen, maar hij ging! De vlinder kon niet vliegen, maar hij ging en hij zag! De vlinder kon niet vlie­gen, maar hij ging en hij zag en hij verlangde. Toen zwoer de vlinder een dure eed en de vlinder zwoer bij de kracht van zijn verlan­gen, dat hij niet zou aflaten van te gaan en niet zou aflaten van te zien en het verlangen niet zou laten varen tot aan het einde van zijn da­gen. En dat hij met de dood nog vechten zou om de vervulling van zijn dierbaar­ste verlangens. Opdat de vlinders vleugels hebben zouden, de knotwilgen blaad­jes, de bloemen wortels, de straat­lan­taarns lam­pen en alle hoofdeloze violisten een hoofd. En de vlinder spande zich ten strijde. De kracht van zijn verlangen deed de vlinderlongen zwellen en hij schreeuwde het uit! En hij schreeuwde het uit, tome­loos en woest! En dat hij het niet nemen zou; niet en nooit! En het diepe donkere azuur begon te trillen en de sterren trilden, en de verhalen lieten los en begonnen te vliegen. En de verhalen kwamen bij de bloemen en bij de wilgen, bij de straatlantaarns en de violis­ten. En toen ze hun verhalen leerden kennen, toen gebeurde er wat. Toen zwoeren zij een dure eed en ze zwoeren bij de kracht van hun ver­langen, dat ze niet zouden af­laten van te zien en te verlangen tot het einde van hun dagen. En dat ze met de dood nog zouden vechten om de vervul­ling van hun dierbaarste verlangens. En ze spanden zich ten strijde. De kracht van hun verlangen deed hen de longen zwellen. En ze schreeuwden het uit! En ze schreeuwden het uit, tomeloos en woest! En dat ze het niet nemen zouden, niet en nooit! En het azuur begon te trillen. En de sterren trilden en de hele we­reld barstte. En door de scheuren trad het licht naar binnen. Stil en statig trad het licht naar binnen. En het licht stond stil en statig in het die­pe donkere azuur. En ze zagen het licht: de vleugelloze vlin­ders, de wortelloze bloemen, de blader­loze wilgen, de lampeloze straatlantaarns en de hoofdeloze violisten. En toen wis­ten ze de waarheid. En door de waarheid wisten ze de leugen. En de waarheid was, dat het licht er was.

De vlinder was niet minder dan een vlinder, omdat hij zonder vleugels was gebo­ren. Een geboortekwetsuur, wat wil je, zulke dingen gebeu­ren. Daar moet je maar mee leren leven met zulke dingen. Maar, de vlinder kon vliegen! In het licht van de waarheid vloog de vlinder op de vleugelen van de waarheid. In het licht van de waarheid wor­telden de bloemen op de wortelen van de waarheid. In het licht van de waarheid ruisten de wilgen met het groen van de waarheid. In het licht van de waarheid brandden de lantaarns met het licht van de waarheid. En in het licht van de waarheid speelden de violisten de juichende melodie van de waarheid. Want dat was de leugen, dat het licht er niet was. En dit is de waarheid, dat het licht er is.

UIt: “Troost uit de Midrasj bij Genesis 1,2 en 3 voor wie als Rachel niet ge­troost wil worden”.

“En nu heeft de HERE, mijn God, mij rust gegeven allerwegen; er is geen te­gen­stander” {1 Kon.5:4}.

“Opdat hij geen tegenstander van ons worde in de strijd” {1 Sam.29:4}. Dat is wat die Filistijnse vorsten van David zeggen.

“De Engel des HEREN stelde zich op de weg als zijn tegenstander”. {N­um.22:22}. Het gaat hier over Bileam.

“Zie ik ben uitgegaan als een tegenstander” {Num.22:32}. “Laten beschaamd worden en vergaan, wie mijn leven belagen” {P­s.71:13}.

In de vertaling is het woord tegenstander hier helemaal verdwenen. Het staat hier zelfs in het meervoud. Je zou dan de vraag eens kun­nen stel­len: hoeveel satans zijn er. Letterlijk staat in deze tekst: «De satans van mijn ziel». Chouraqui vertaalt hier: aanklagers… “Stel een goddeloze als rechter over hem, een aanklager sta aan zijn rechterhand” {Ps.109:6}. Ook hier weer: satan. “Terwijl de satan aan zijn rechterhand stond” {Zach.3:1}. Hier gaat het over de hogepriester Jozua. Dit zijn dan de zogenaamde kroonteksten die dan in de regel geciteerd worden. Hier zien we dus de Satan als aanklager. Hier staat het in de Hebreeuwse tekst dus met een lidwoord Dè Satan. Je kunt hier dus ook ver­talen: hin­de­raar om hem aan te klagen. Hier wordt ook het werk­woord satan ge­bruikt. Je zou kunnen zeg­gen: de Satan staat aan zijn rechterhand om hem te ‘sataniseren’. De aanklager staat aan zijn rechterhand om hem aan te klagen. Het werk­woord satan komt dus ook voor. Buber vertaalt: “De hinderaar stond aan zijn rechterhand om hem te hinderen”.

Je ziet dus, dat die teksten zo veel meer open liggen. Een mens kan ook een hinderaar worden, een dwarsligger. Dat is ook wat Jezus op een gegeven ogenblik tegen Petrus zegt: Ga achter Mij satan”. Hinderaar! Op dat ogenblik hindert Petrus de gedachten van God. Hier wordt Petrus dus aangesproken als satan. Juist ook omdat de aan­spraak in één zin staat. Want dan gaat het meteen door: …Gij zijt niet bedacht op de dingen Gods maar op die der mensen”.

De a staat voor ‘aphar (stof).

De d staat voor dam (bloed)

De m staat voor mem (gal).

De mens bestaat dus uit bloed, stof en gal (lichaamsvocht).

Stof.  ‘Stof zijt gij’.

Bloed. Daar moet de mens zijn leven van hebben.

Gal.  In de gal zitten dan zogenaamd al die temperamenten.

Daaruit volgt dan ook: als God nu aan ieder zijn erfdeel geeft, dan is er dus voor niemand reden om het erfdeel van zijn naaste te begeren. Mijn erfdeel vertegenwoordigt immers heel Kanaän! En Kanaän vertegenwoordigt weer heel de aarde. Als mijn erfdeel nou heel Kanaän vertegenwoordigt en jouw erfdeel ook heel Kanaän vertegenwoordigt, hoef ik toch niet te begeren wat jij hebt! In elk deel is immers het geheel aanwezig.

Een grondgedachte in de Schrift is dan ook: heb respect voor de erfenis van een ander. Op die manier wordt dus zichtbaar, dat de aarde van God is.