Sin met de punt linksboven

           Shin met de punt rechtsboven

Bij de “sin”{  ש  } bevindt zich de punt linksboven, terwijl die bij de “shin” rechts boven te vinden is. De gedachtegang ligt ten grondslag aan het verschil tussen de “sin” en de “shin”. De “sin” {punt links} wijst op de “dood” van het oude, terwijl de “shin”{punt rechts} verband houdt met “leven”. De letter “sin” is eigenlijk een tweeling. De “sin /shin”  bestaat uit een brede basis met daarop drie Hebreeuwse letters. De volgorde van rechts naar links is: een “waw” { ו  } en daarna tweemaal een “zajien” {  ז  }. De “sin”, getalswaarde 300 is een spel van de “waw”en de “zajien”, de 6 en de 7, die hier met elkaar in verbinding treden.

Betekenis

Het woord “s{h}in”betekent “tand”. Met die “tand” is wel iets bijzonders aan de hand,want met deze tand komt de betekenis naar voren van wat we “bijten” en “eten” noemen. Bijten is eigenlijk tot veelheid maken. Wat de mens doet hij de “shin”, de tand, is het tot veelheid maken van het eten. De maaltijd passeert de “s{h}in”, de tand. En deze verdeelt hem, zoals alles wat in de wereld komt, in veelheid verdeeld wordt. De tand wordt ook in verband gezien als een symbool van kracht, vitale kracht. Het vertegenwoordigt de beweging van alles wat bestaat. In deze letter zit in de eerste plaats het begrip beweging en wel beweging op weg naar de voltooiing. Want daarna komt in feite alleen nog de laatste letter, de “taw”. De “s{h}in is eigenlijk, evenals de osseprik, de “lamed”, {  ל  } die de os doet lopen, ook een beweging, zoals ook de “gimmel” { ג  }, de kameel, met de tweeheid

Het voedsel wordt gegeten. Voordat het voedsel tot het leven dient, moet het eerst vermalen worden. Daarop wijst de “s{h}in”. Zodra het vermalen en gezuiverd is ontstaat een nieuwe vorm van voedsel,het wordt teruggebracht tot één stroom van voedsel, en dan dient het tot leven. “Eten” is in het Hebreeuws “achol” { אכל  }, getalswaarde 1-20-30. De “alef” { א  } wijst op God. De laatste twee letters van “achol” vormen samen het woord “chol” {  כל  }, dat “alles” betekent. Eten is te omschrijven als: “alles wordt tot één gebracht”. De veelheid wordt tot eenheid gebracht. Het vele wordt één geheel. Dat wijst op de gedacht van 1Kor.15:28: “…..opdat God zij alles in allen”.

De “s{h}in” is de voorlaatste letter van het Hebreeuwse alfabet. De Hebreeuwse letters “beeth” t/m “taw” geven bepaalde aspecten weer van de gang van zaken m.b.t. de oude schepping {in relatie met of zonder God, “alef”}. De “sin”{punt links}, geeft de keuze voor het aardse {voor zichzelf} weer, terwijl de “shin” {punt rechts} de keuze voor het hemelse , voor God aangeeft.

Het woord “sheen” { tand} wordt afgeleid van het werkwoord “shaanaah” {  שיה  }, getalswaarde 300-50-5. Dit betekent: iets tweemaal doen”. Zie 1 Kon.18:34; Genesis 41:32; 1Sam.26:8. Het heeft de bij-betekenis van “veranderen” {Ps34:1; Jer.2:36; Mal.3:6}. De tand is het middel, waardoor iets veranderd {vermalen} wordt. Het zelfstandig naamwoord “shaanaah” betekent: “jaar”. {zie Gen.1:14; Zach.14:16}. Een “jaar” heeft met “tijd” te maken. We kennen nog de uitdrukking “de tand des tijds”.  De tand des tijds, wijst op het steeds weer vermalen van verschillende zaken. Men spreekt daarom ook wel eens van “de molen van het leven”.

De linkerkant – semōl

Het woord “semōl” begint met een “sin”. Semōl betekent links. Er zijn uitleggers die zeggen: links is de verkeerde kant. Maar toch hoeft links niet altijd verkeerd te zijn. Bij God wordt het samengebracht, de rechterhand en de linkerhand. Spreuken 3 vers 16 zegt:  “Lengte van dagen is in haar rechterhand, in haar linkerhand rijkdom en eer”. En Job zegt: “Als Hij ter linkerhand werkt, zo aanschouw ik Hem niet; bedekt Hij Zich ter rechthand, zo zie ik Hem niet” {Job 23:9}. Zo aanschouw ik Hem niet, maar God werkt dus wel. Er zal een moment komen dat Job het wel zal zien. God werkt linksom en God werkt rechtsom, alleen ons zicht is vaak zo beperkt. Hij bedekt Zich ter rechthand. Zijn werkt is vaak in het verborgene. God werkt rechtsom en linksom. Welke kant het ook is, Hij komt tot zijn doel. God verwezenlijkt zijn bestemmingsplan.

Het getal 300

Het getal 300 kent ook twee kanten, zoals die in de “sin”en “shin” naar voren komt. Beide aspecten komen te voorschijn: zowel “leven”en “vrijheid” als “dood” en “verdrukking”. Dit getal symboliseer de totale verlossing. Het symboliseert de beweging op weg naar het einddoel, met de bedoeling om de krachten van het universum richting te geven. Het gaat naar het nieuwe begin. De schepping is op weg naar zijn eindbestemming. Daar zit een enorme troost in. We draaien maar niet in een cirkel rond, maar we hebben een doel. Het Woord is het boek van je bestemming. Het is goed om steeds te realiseren, dat het begint vanuit de ontferming, vanuit de tederheid. Alle dingen zijn voortgekomen vanuit het hart van God, alles is begonnen vanuit de moederschoot  “rèchem”, dat betekent “moederschoot”. Daarom is het ook zo mooi dat de “sin” volgt op de “reesh”. Eén van die prachtige woorden die met een “reesh” begint, is het woord “rachamim”, de “barmhartigheid”. Het woord “rachamim”hangt samen met het Hebreeuwse woord “rèchem”, “moederschoot”. De Blijde Boodschap voor de wereld is, Zijn barmhartigheid vindt geen einde. God heeft altijd het laatste woord. Zijn laatste woord is barmhartigheid. Zo staat dat ook uitgerekend in het boek Klaagliederen: “Het zijn de gunstbewijzen des Heren, dat wij niet omgekomen zijn, want zijn barmhartigheden houden niet op” {Klaagliederen 3:22}.

De “reesh” {  ר  } wordt wel eens verward met de “daleth” { ד  }. Er is echter een wezenlijk verschil: de scherpte van de rechterzijde boven bij de “daleth” ontbreekt bij de “reesh”. Het is een ronding geworden.

De nadruk ligt bij deze letter op de bovenkant. De bovenkant van de “reesh” is het belangrijkste. De bovenzijde loopt in een dunne lijn uit. De “reesh” kent geen onderzijde, zoals die bijvoorbeeld wel de de “beeth” {  ב  } en de “kaf” {  כ  } aanwezig is. De naam “Reesj”draagt het besef in zich dat het bewustzijn als kostbaarste geschenk van de mens wordt gezien, waarin het besef wordt gelokaliseerd, een eigen bestaan te zijn, iets unieks, onvervangbaar.

Reesj is de enige letter van het Hebreeuwse alfabet die “zwanger’ is van dit bewustzijn. Het besef dat er verbinding is met het God.

Betekenis

De betekenis van de “reesh” is “hoofd”. Het hoofd is de “bovenzijde van het lichaam”. Het hoofd bestuurt het lichaam. D.w.z. “boven” regeert over, dat, wat ‘beneden”is. Bij de “reesh” wordt vastgesteld wie het hoofd is. Het woord hoofd  {rosj} betekent ook: ‘de bron” of “ het begin”. De woorden “rosj” {hoofd} en “resjit” {begin} horen bij elkaar. Het hoofd is ook de oorsprong; alles komt vanuit dat hoofd. De erkenning van het Hoofd is: “ En Hij is het hoofd van het lichaam, de gemeente. Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, zodat Hij onder alles de eerste geworden is”{Kol.1:18}.

De “reesh”{ ר  betekenis is: “hoofd”} is het resultaat van de “qof” {  ק  betekenis is: “oog van de naald”}, het hoofd volgt op het oog van de naald. Het oog van de naald wijst op het overgaan van de ene naar de andere wereld. Wanneer men door de enge poort of opening { de “qof”} is gegaan, is het nieuwe leven tot stand gekomen. Dit kunnen we vergelijken met de geboorte van een kind. Door de nauwe opening komt doorgaans eerst het hoofd { “reesh”} van het kind tevoorschijn.

Er zit een prachtige ontwikkeling in de letters

“BEETH”

  getalswaarde 2

“KAF”

 getalwaarde 20

“REESH”

 getalswaarde 200

Er gaat steeds meer weg zoals je ziet. Als je de letters zo ziet zie je een systeem

De “beth” is gelijk aan het getal 2, dat heeft met “dualisme”{tweeheid} te maken. Er is sprake van verdeling en tegenstelling.

Vanuit het Hebreeuwse denken introduceert de “kaf” een nieuwe wereld. De “kaf”, “de hand in beweging”, is de doende hand, daardoor is de “kaf”een nieuw begrip, een nieuwe wereld wordt geïntroduceerd, er gaat iets gebeuren.

Bij de “reesh” is het hoofd vervuld. Het Hoofd waarin alles aanwezig is, Hij is het begin en het einde. Het komt uit de oorsprong, de 1, dan wordt het tweeheid , de 2, {beeth}en door de “hand in beweging” {kaf}, de 20, ontstaat er de nieuwe schepping, en met de 200 {reesh} komen we aan bij het hoofd, dat symboliseert de regering van God over hemelen en aarde.

Enkele woorden die beginnen met een “reesh”of in voorkomt

“ree’shieth”. { ראשית  }. Dit wordt vertaald met “begin”. Het komt o.a in Genesis 1:1 voor. Het is het eerste woord van de Bijbel. Het staat aan het begin. In dit woord staan ook de letters van “roosh” { ראש }. De woorden rosj {hoofd} en “resjit” {begin} horen bij elkaar. “Van hoofde aan “ is God gaan scheppen. Hij begint bij de Christus,“Vader, hetgeen Gij Mij gegeven hebt – Ik wil, dat, waar Ik ben, ook zij bij Mij zijn, om mijn heerlijkheid te aanschouwen, die Gij Mij gegeven hebt, want Gij hebt Mij liefgehad vóór de grondlegging der wereld”{Joh.17:24}. Want:  Hij is het beeld van de onzichtbare God, de eerstgeborene der ganse schepping, want in Hem zijn alle dingen geschapen,die in de hemelen en die op de aarde zijn, de zichtbare en de onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij machten; alle dingen zijn door Hem en tot Hem geschapen”{Kol.1:15}.

Het woord “rapha {genezen} begint met een “reesh”. “Rapha komen we tegen in het woord dat gesproken wordt in de woestijn: “…….want Ik, de Here, ben uw Heelmester,….”{Exodus 15: 26}. Het woord “rapha”begint met een “reesh” { ר  het hoofd, het begin} en eindigt met de “alef”,  א  de één. Je begint vanuit het Hoofd en je eindigt in de “alef”, de eenheid met God. Daartussen staat de ‘mond”{  פ   pee}, het spreken van de Heer, het genezende woord, de Heelmaker.

Ra’ah { ראה  met een “alef” in het midden} is het Hebreeuwse woord voor “zien”, “zicht krijgen”. Ra’ah {zien} eindigt met de “hee’, het “venster”, en in het midden staat de “alef”, de eenheid. Als je werkelijk goed ziet, wordt je de eenheid van alle dingen. Ra’ah  { רעה  met een “ajien” in het midden} heeft te maken met het woord “ro’èh  {herder}. Het werkwoord “ra’ah ” betekent eigenlijk “herderen, weiden”. Ra’ah begint het de “reesh” en eindigt met de “hee”, maar in het midden is de “ajien”, de zeventig, de veelheid. In de uitspraak kun je het verschil ra’ah {met een “alef”in het midden} en ra’ah {met een “ajien” in het midden} niet direct horen. Er is wel verschil in betekenis, want ra’ah , met een “alef” getalswaarde 200-1-05 heeft de 1 in het midden. Ra’ah , met een “ajien”, getalswaarde 200-70-5 heeft de 70 in het midden, het getal van de veelheid, want de herder heeft vele schapen. Het gaat de herder echter om die vele schapen tot één kudde te voegen. Er wordt in de Schrift ook gesproken over 70 volkeren. Het gaat erom de veelheid tot eenheid te brengen, tot één harmonie. In de Kolossenzen brief wordt gesproken, Ga nu terug naar het Hoofd, naar die ene waarheid. Alle dingen hebben hun bestaan in Hem., want uiteindelijk is er maar Eén, die het tot een eenheid samenvoegt. “….want in hem zijn alle dingen geschapen, die in de hemelen en die op de aarde zijn….”{Kol.1 : 16-18}.

De “reesh” komt ook voor in het woord “raw”{ רב }, getalswaarde 200-2. Dit betekent “veel” of “talrijk”. De “reesh” wijst op de veelheid, terwijl de “beeth” op het huis wijst, het woord “raw” heeft met een “ huis voor velen”te maken.

De verhouding “qof”- “reesh”

De verhouding van de “qof”{  ק  } tot de “reesh” {  ר  } is in getallen gelijk aan 100:200. Het komt overeen met 1:2 {in de honderdtallen}. In de verhouding 1:2 slaat de 1 op God, Die het Hoofd is. De 2 wijst primair op het huis, op de tweeheid. De weg gaat van de 2 {  ב  de “beeth” }, via de 200 {  ר  de “reesh”}, naar de 1 { א  de “alef” }. In de verbinding van de oude schepping {  ב  “beeth”} met God  { א “alef”} staat het hoofd { ר “reesh”} in het midden centraal. Het Hoofd verbindt de 2  met de 1 “Want er is één God en ook één middelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus”. {1Tim.2:5}.

Het getal 200

Bij het getal 200 gaat het om de totstandkoming van het nieuwe leven. Enkel teksten waar het getal 200 in voorkomt is o.a Genesis 11 : 23; “En Serug leefde, nadat hij Nahor gewonnen {verwekt} had, twee honderd jaren; en hij gewon zonen en dochteren”. Dit is een omschrijving van de veelheid, die na geboorte van de zoon {Nahor} komt; na de totstandkoming van het nieuwe leven. Serug is de 17^e vanaf Adam. Het getal 17 wijst op verlossing.

In Genesis 32 vers 13-15 – Jacob trekt Esau tegemoet. Hij stuurt een geschenk voor Esau vooruit. Daaronder bevinden zich 200 geiten { en 20 bokken}, 200 ooien {en 20rammen}. Het getal tweehonderd wordt hier met het geven van en offerande, een geschenk of zegening in verband gebracht. Zie ook in 1 Sam.25:18 en 2Sam.16:1-2.

Bij het getal 200 gaat het ook om een apart gezette groep, die tot een bepaalde dienst gewijd wordt. Dat blijkt o.a uit: 1Sam.25:13- David trekt met 400 mannen op, om Nabal met de scherpte des zwaards te slaan. Hij laat 200 mannen bij het “gereedschap”{de goederen / bezittingen} achter. Deze groep wordt voor deze dienst apart gezet.

Tot slot

Elke Hebreeuwse letter neemt zijn betekenis in de Hebreeuwse woorden met zich mee. Elke letter heeft zijn eigen verhaal. Deze verhalen worden in woorden en zinnen met elkaar verbonden, net zo lang tot we weer terug zijn bij de 1, bij de  א “alef”.

Wanneer we de uitspraak van de letter “qof”opschrijven krijgen we: “qoof” {   קקוף   }. Getalswaarde 100-6-80. De “qof”is samengesteld uit een “kaf” { כ } en een “sluit-noen” { ן }. De “kaf” wijst op de beschermende hand, die in beweging komt en handelt. Deze hand zet als het ware een “sluit-noen” in beweging. De “noen” heeft met het nieuwe leven {met bevrijding} te maken. Het is God, Die het nieuwe leven schenkt en in beweging zet. De bevrijding komt door Gods beschermende hand tot stand. De “kaf”en de “sluit-noen” hebben samen een getalswaarde van 70. Dat wijst op een voltooiing. Dit heeft ook met de “qof” te maken; het oude wordt voltooid, het nieuwe begin.

Betekenis

Er zijn een paar verklaringen van het woord “qof”. De naam “qof” betekent onder andere “het oog van de naald”. We zien hier dat de “qof” ook te maken heeft met de overgang naar een ander niveau. Zie maar in de gelijkenissen, die Jezus uitgesproken heeft. De rijke die het koninkrijk wil binnengaan, en daarbij het beeld: een kameel die door het oog van een naald zou moeten gaan.

Het woord “qof” betekent ook “cirkel” of “cyclus”. Het woord “qof” komt ook voor als werkwoord, namelijk het woord “omsluiten”. We denken aan het beeld van een cirkel die alles omsluit. Dit beeld is prachtig door te trekken naar God. Want God is ook als een cirkel, waar niets buiten valt. Een cirkel die alles omsluit, die alles afrondt. Je bent vanuit God begonnen om weer tot Hem terug te keren. En dan is de cirkel rond. Daartussen zwerf je rond op deze aarde, met al zijn zorgen en moeite, maar je beginpunt en je eindpunt liggen in Hem. Dat moeten we nooit vergeten. Alles wordt omsloten door de Goddelijke ontferming.

Je zou de letter “qof” een overgangs letter kunnen noemen. Als je de “tzaddeej” gehad heeft, krijgen we de overgang naar de “qof”. Maar als we “ het oog van de naald”, {want dat is de betekenis van de “qof”} bekijken, dan kunnen we alleen maar zeggen, het is onmogelijk dat er een overgang plaats vind. Zo zegt Abraham ook als hij honderd jaar is: Zal dan aan een honderdjarige een kind geboren worden, en zal Sara, een negentigjarige, baren? “ {Gen.17 vers 17}, het kan eenvoudig niet volgens de wetten die God zelf aan de wereld gegeven heeft. Maar de geboorte vindt plaats, de zoon der belofte. Dan is daar de zonsopgang, de zoon die geboren wordt als het begin van het nieuwe leven dat baan breekt. De “qof” is het ontstaan van het koningkrijk, van een nieuwe wereld. Die ontstaat uit iets, waarvan men niet gelooft had, dat het kon. “Toen wierp Abraham zich op zijn aangezicht, lachte…”,{Gen.17:17} Abraham lachte, de wereld lacht, niets nieuws onder de zon. Daarom heet de zoon “Jitschak”, wat  betekent:“Ik lach, omdat ik er niets van geloof dat het kan”….. en ineens komt het toch. Die overgang bij de “qof” is het punt waar men zegt: het kan niet, maar de nieuwe schepping komt er toch aan. De zoon, waarvan Abraham niet geloofde dat hij kwam, dat is de “qof”. De nieuwe schepping komt, beginnende met een “qof”.

De “tsaddik” heeft ons op het droge gebracht, we zijn uit de tijd gehaald, en toch zeggen we, het is onmogelijk. Maar we moeten naar het punt toe van onvoorwaardelijk geloof, van onvoorwaardelijk vertrouwen. Dat is de “qof”, de overgang, voor mensen onmogelijk, maar mogelijk bij God. De “qof” is de drempel naar het koninkrijk, op weg naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. De “qof “ wijst op een nieuwe situatie; hij sluit goed aan bij de “tzaddeej”. Men komt alleen in die nieuwe situatie, wanneer men door het oog van de naald gaat. Door volledige overgave van de ene naar de andere wereld. Het is de overgang, vanuit het doelmissen {zonden}, naar het koninkrijk van God’”Hij heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van de Zoon zijner liefde, in wie wij de verlossing hebben, vergeving der zonden”{Kol.1 :13}. Als we deze dingen tot ons nemen, dan zijn we nooit meer zonder hoop. Want de hoop is gegrond in de God der hope. “De God nu der hope vervulle u met louter vreugde en vrede in uw geloof, om overvloedig te zijn in de hoop, door de kracht des Heiligen Geestes”{Rom.15:13}.

Het getal 100

Het koninkrijk Gods wordt in Matth.19:24 vergeleken met het oog van en naald {nl. De letter “qof”  ק }. Anders gezegd: het koninkrijk Gods is gelijk aan het getal 100. Het getal honderd heeft te maken met: “het ingaan in het koninkrijk van God”. De “qof” is de eerste letter van de honderdtallen. De eenheden hebben betrekking op individuen. De tientallen wijzen op en grotere groep, bijv, een volk of volkeren. De honderdtallen hebben met het totaal te maken. Alle volkeren, de gehele mensheid, alles wat  boven in de hemel en beneden op de aarde en onder de aarde is. Want de blijde Boodschap is nog steeds: “Want evenals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden” {1Kor.15:22}. Door het werk van Christus zal de gehele schepping die overgang ondergaan. Want het onmogelijke gebeurt; we zijn op weg naar een nieuw begin, naar de nieuwe schepping. En dat is gebaseerd op het éne Zaad, nl .Christus. “Nu werden aan Abraham de beloften gedaan en aan zijn zaad. Hij zegt niet: en aan zijn zaden, in het meervoud, maar in het enkelvoud: en aan uw zaad, dat wil zeggen: aan Christus”{Galaten3:16}.

Getalswaarde 100

De betekenis van de “qof” {  ק  } en het getal 100 treffen we ook aan in woorden met een getalswaarde van honderd. Enkele voorbeelden zijn:

“kaf”{  כפ  } betekent: “hand”. Het word “kaf” is een bewegende hand. Het is een onderdeel van de honderd. Het zet het nieuwe leven in beweging.

“jafie” {  יפי  } betekent: “schoonheid”. Het woord “jafie” wordt met “schoonheid” vertaald in Jesaja 33:17; Zach.9:17. In Psalm 50:2 wordt Sion, de stad van de Koning beschreven als “een schoonheid”. In Ezech.16: 13-15 beschrijft het volk Israël als “de schoonheid van God”.

“al” {  על  } betekent: “boven”. Het wijst op de plaats, waar God woont. Het woord wordt ook voor de “Allerhoogste”{nl. God} gebruikt. Zie Hosea 7:16; 11:7.

Tot slot

Opnieuw staan we verbaasd over de betekenis van deze letter, de “qof”. Weer een letter erbij, Weer een pad dat ons dichter bij het geheimenis brengt. De Hebreeuwse letters zijn als het ware de sleutels in de schepping, om Hem beter te leren kennen. Al gaande wordt je ingewijd. De weg er naar toe, is vaak net zo belangrijk als het aankomen. Al lerende zijn we op weg, naar Hem, die de hemel en aarde voltooien zal. Want Hij heeft die weg al bewandeld, en is tot het einde gegaan.

De “tzaddeej” { צ } lijkt op een “ajien” { ע }. De brede lijn onderaan, is en soort haak. Bovenzijn er twee dunnere lijnen, waarvan er één naar links en één naar rechts gericht is. Bovenaan bevinden zich twee “jods” {  י  }. De ene “jod” is iets anders gericht dan de andere “jod”.

Bovenaan staat tweemaal een tien {een “jod”}. Het getal tien wijst op het Woord van God. Dat Woord kent in deze letter twee zijden: een linker en een rechterzijde. De linker “jod” in de “tzaddeej” wijst op “oordeel”, de rechter “jod” heeft met ‘leven”te maken. Bovenaan geeft de “tzaddeej” zowel “oordeel” als “leven” aan. Hier zien we dat het oordeel geen doel op zichzelf is, maar heeft als doel, Leven aan het licht te brengen, samen gebracht is één letter: de “tzaddeej”.

De betekenis

De betekenis van de “tzaddeej” is “vishaak”. We moeten gelijk denken aan  de discipelen, zie moesten “vissers van mensen “ worden. “En Hij zeide tot hen: komt achter Mij en Ik zal u vissers van mensen maken”.  {Matth.4 vers 19}. Met een vishaak worden vissen uit het water omhooggetrokken. In de natuurlijke wereld betekent dat hun einde. Maar in de geestelijk wereld is het andersom. Als die vissen worden opgetrokken uit de wateren – en “de wateren” zijn een aanduiding van de tijd, van deze wereld -  worden ze uit deze wereld getrokken en overgeplaatst in een andere wereld. Paulus zegt: “Hij heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van de Zoon zijner liefde” {Kol.1 vers 13}. De tijd gaat nu over, er komt een andere wereld. Dus haal ze er maar uit! Het is een zegen voor die vissen om uit de wateren te komen, uit die “majim”{  מימ  }. Het is opmerkelijk dat het woord “water”, het Hebreeuwse woord is  “majim”, als getalswaarde 90 heeft. Evenals de “tzaddeej”. De “tzaddeej” heeft als getalswaarde 90 en dat betekent het “overgaan naar een nieuw fase”. Als voorbeeld wordt er vaak gewezen naar Sara, die 90 jaar was bij de geboorte van Isaäk, de zoon der belofte. Het wonder in het boek Genesis, als Abraham zegt: “…Zal dan aan een honderdjarige een kind geboren worden, en zal Sara, een negentigjarige, baren? “ {Gen.17 vers 17}. We zullen bij de volgende letter, namelijk de “qof’ {  ק  } het doorbreken zien van iets dat eigenlijk niet kan. De geboorte van de 100 tallen. De geboorte van de zoon waarvan de vader niet geloven kon dat hij komt. De letter ”qof” betekent “oog van de naald”, u begrijpt wel, van die kameel die er door heen moest. Het wil zeggen, het oog van de naald is zo klein. Hoe moet de nieuwe schepping geboren worden, die hele wereld met al die tweeheid. Maar het gaat wel verder. Met de “qof”, met de 100, is het koninkrijk in zicht

tzaddieq

Wanneer we achter het woord “tzaadeej”een “qof” {  ק  } plaatsen, ontstaat het woord “tzaddieq”, heel vaak vertaald met “rechtvaardige”. En uiteraard is De Rechtvaardige bij uitstek, Jezus Christus. Hij die het hart van God heeft verstaan. Hij is het die de dood overwonnen heeft, tot redding der wereld. Hij is de Redder der wereld. De wapens van de wereld hebben op De “tzaddieq” geen invloed en kunnen Hem niet verdrijven. Dat is het wonder van de “tzaddieq” . En uiteindelijk zal heel Zijn schepping volgen. Want de tzaddieq heeft de schepping op het “droge” gebracht, heeft ons getoond dat we uit de tijd gehaald worden.

De “tzaddeej” en de “qof”

De weg van de 9 naar de 10 komt overeen met die van “dood” naar “leven” m.b.t. het individu. Ditzelfde geldt voor de weg van de 90 naar de 100; m.b.t. de mensheid. De verbinding van de 90 { tzaddeej”  צ  } met de 100 { “qof”  ק  } komt naar voren in enkelen Hebreeuwse woorden, waarbij de beide kanten van de 90 weer uitgedrukt worden.

Voorbeelden

“tzèdeq”  צדק  getalswaarde 90-4-100  betekent: “rechtvaardig zijn”; “gerechtigheid” {Job9:15; Jes.26:9,10}

“tzoeq”  צוק  getalswaarde  90-6-100 betekent: “persen”; “verdrukken” {Richt.14:17;

“tzaachaq”  צחק  getalswaarde 90-8-100 betekent: “lachen” “gelacht” {Gen. 27:4}.

Her getal 90

De “tzaddeej” {  צ  } is gelijk aan het getal 90. Het getal 90 komt driemaal alléén in de Bijbel voor. Het wijst, evenals de “teeth” { ט  getalswaarde 9 en betekenis: “baarmoeder”}, op het voortbrengen van nieuw leven. Wat in de 90 voltrekt is een zeer moeilijk geboorte, namelijk de 100. Namelijk het doorbreken van het koninkrijk. Dat gaat gepaard met weeën, met moeite en pijn.

De drie teksten waar het getal 90 voorkomt:

Genesis 5 vers 9: Enos was 90 jaar, toen hij Kenan verwekte.

Genesis 17 vers 17: Sarah was 90 jaar, toen zij Isaäk baarde.

De derde keer komt het voor als een afmeting van de tempel Ezech.41 vers 12.

De “sluit-tzaddeej”

Naast de gewone “tzaddeej” {  צ  } kent men ook de “sluit-tzaddeej”. Deze letter ziet er zo uit:

Aan de bovenkant is de “sluit-tzaddeej” {  ץ  } gelijk aan de gewone “tzaddeej”. De haak aan de onderkant is nu verdwenen; er is een rechte lijn te zien. Zodra een “tzaddeej” aan het eind staat, is de vorm van de haak weg. Dat houdt in, dat de werking van de haak beëindigd is.

Een voorbeeld daarvan is het woord: “qeetz” {  קץ  } getalswaarde 100-90. Dit betekent “einde”{Gen.6:13;41:1}. De totale getalswaarde van “qeetz” is 190. Dit is gelijk aan de getalswaarde van “Kanaän” { כנענ } getalswaarde 20-50-70-50=190. Het beloofde land Kanaän is het einde van de reis door de woestijn.

Een woord, dat verwant is aan “qeetz” {einde}, is het Hebreeuwse “qajitz” { קיץ } getalswaarde 100-10-90 =200. Dit betekent “zomer” {Gen.8:22; Jer.8:20}. Zodra het zomer is, is de haak van de “tzaddeej” weg. Dan is het niet meer nodig, om de haak te gebruiken. In Matth.24 vers 32. Wordt gezegd, dat de zomer nabij is, wanneer de vijgenboom weer uitbot { tot leven komt}. Christus is het Hoofd {“reesh”} van dat koninkrijk. Tijdens de zomer schijnt de zon het meest. In dat koninkrijk regeert “de Zon der gerechtigheid, nl. Christus.

Er zijn twee woorden, die met een “tzaddeej”{  צ  } beginnen en met een “sluit-tzaddeej” {   ץ  } eindigen.

Het eerste woord is:  “tzietz”  ציץ  getalswaarde 90-10-90 = 190. Het betekent “bloesem” of “bloem” {Jes.40:6-8; Num.17:8}. De getalswaarde van dit woord houdt verband met de getalswaarde van Kanaän   כןנענ   getalswaarde 20-50-70-50 = 190, het beloofde land. Het is de plaats, waar het volk zal bloeien.

Het tweede woord is: “tzoetz”   צוץ . Dit werkwoord betekent “bloeien” {“uitbotten”}. Het verwijst naar Matth. 24:32 {het uitbotten van de vijgeboom}. In Jesaja 27:6 staat, dat Israël zal bloeien en groeien. Het volk is dan de rust ingegaan, want de werking van de “tzaddeej” is voorbij. Het koninkrijk is begonnen. {Ps.132:14-18}.

Tot slot

Zo wordt uiteindelijk de hele schepping tot haar bestemming gebracht, allemaal vanuit de “tzaddeej” geboren. Uiteindelijk wordt heel de schepping opgevist met die vishaak van God. Dan zal God álles in allen” zijn. Een letter, die je zoveel kan vertellen over het geheimenis van Hem. Over de oude schepping horen we de voetstappen van de Messias naderbij komen. Geen enkel volk zal aan de kant worden geschoven. Ik las een prachtig stukje hierover.

God is daar zelf heel intens bij betrokken.

Voor God is het hoofdzaak en voor God is het hartezaak.

God draagt zijn schepping op zijn hart.

Dwars door de nacht, hoe zwart ook, hoe dicht ook, komt Hij naderbij.

Zo voert hij ons naar het eeuwige licht.

Zij het nog zo donker, het zal worden als de morgenstond.

Het keerpunt begint met de tranen van God.

Zo heeft de Messias gehuild tot op het kruis.

Vader, vergeef het hun!

Hij heeft geweend over Jeruzalem.

Twee tranen….

Het was genoeg om de hele wereld te genezen.

De “pee” { פ } bestaat eigenlijk uit een combinatie van een “kaf” { כ }  en een “jod” { י }. De “jod” hangt aan het bovenste gedeelte van deze letter. De “kaf” is gelijk aan het getal 20, en de “jod” is gelijk aan 10. Samen is dat 30. De “lamed”{ ל } is de letter, die een getalswaarde heeft van 30. De “lamed” is de {osse} prikstok, die iets in beweging zet. De “kaf” wijst op de “hand”, die in beweging is”. De “jod” wijst als getalswaarde 10, op het Woord van God en op het verborgen leven. De “pee” drukt het nieuwe leven uit; anders gezegd: het Woord van God wordt door Zijn beschermende hand omgeven.

Betekenis

De “pee” is niet alleen een letter, maar tevens een woord en dan betekent het de “mond”. De voorgaande letter, de “ajien”, is het “oog” en de “pee” is de “mond”. Vandaar dat er ook wel gezegd wordt: de “ajien” {het oog} is de schriftelijke Torah, die je met het oog kunt lezen en de “pee” is de mondelinge Torah, die van mond tot  mond {Pèh el pèh} wordt overgedragen. In Jesaja 52 staat: “Hoor, uw wachters verheffen de stem{van mond tot mond}, zij jubelen tezamen, want met eigen ogen zien zij {oog in oog, letterlijk staat er: “oog in oog zien ze”}, hoe de Here naar Sion wederkeert” {Jes.52 vers 8}. Het spreken is dus iets dat pas goed mogelijk is in de “acht” of een 10-voud ervan. De getalswaarde van de “pee” is immers 80. De “pee” opent de mond. De “jod”{ י } in de “pee” { פ } is verkleind. Het Woord van God is .a.h.w. in de mond verborgen. Het wordt pas openbaar bij het spreken, namelijk wanneer de mond geopend wordt. Bij het spreken van God komt het leven te voorschijn.

De “pee” { פ } is de 17^e letter van het Hebreeuwse alfabet. Het getal 17 heeft met “verlossing” te maken {zie Jer.32 vers 9}. De betekenis van de letter “pee” wordt in Spreuken 31 zo mooi geïllustreerd. Spreuken 31 begint vanaf vers 10 in elk vers steeds met een letter van het Hebreeuwse alfabet. Die letter staat steeds vóór het vers afgedrukt. Aan het begin van vers 26 staat de “pee”. Dit wil zeggen, dat in de Hebreeuwse Bijbel de letter פ voor het vers geschreven staat “פ Met wijsheid opent zij haar mond, vriendelijke onderwijzing ligt op haar tong”. {Spr.31 vers 26}. Het eerste woord van vers 26 is “piehaa” { פיה } getalswaarde 80-10-5. Dit betekent: “haar mond”. We zien hier, dat de betekenis van de letter “pee” in het eerste woord wordt weergeven. Als de “pee” aan het begin van een woord staat, wijst dat erop, dat God met Zijn spreken begint. De “pee” als “mond” heeft heel wat te vertellen.

Vanuit de Bijbel gedacht, kan men met de mond twee dingen doen: “eten” en “spreken”. “Eten” is gelijk aan “voedsel tot zich nemen”. “Spreken” is gelijk aan “woorden met de mond uiten”. Er is een verband tussen “eten” en “spreken”. De Here Jezus zei tegen de duivel in Matth.4 vers 4: “…..Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle woord, dat uit de mond Gods uitgaat” {Matth4 : 4}. De Heer citeerde uit Deut.8 vers 3. “Brood” en “woord” zijn hier synoniemen. Het Woord van God is {hemels} “brood”. Het spreken van God is geestelijk voedsel. Het manna, dat Israël in de woestijn kreeg, wordt ook zo genoemd: “….dit is het brood dat de Here u tot spijze gegeven heeft” {Ex.16 vers 15b}. Het manna is het brood, dat de Here aan het volk gaf, om te eten. Het is gelijk aan het Woord. Beide moet men tot zich nemen. Zowel “eten” {brood}  als “spreken” {woord} worden met de mond { de “pee”} gedaan. De “pee”, het spreken, brengt een nieuwe fase, die van de 90 {de “tzaddeej”  ץ }. We komen daar met de volgende letter op terug.

Het getal 80

De “pee” is gelijk aan het getal 80. De betekenis van de 80 {in de tientallen} loopt parallel met de betekenis van de 8. De 8 en de 80 horen bij elkaar; acht is het getal van de  nieuwe schepping en de tachtig is daar een hogere dimensie van. Zowel de 8 als de 80 geven het eind van de ene reeks van getallen aan, maar vormen tegelijk ook het begin van de volgende reeks, zie bijv. bij de “cheeth”.  De betekenis van het getal 80 heeft met “leven” te maken. “Leven” wijst op kontact met God; niet alleen individueel {zoals bij de 8}, maar ook als volk {zoals bij de 80}. En het bijzondere is dat God kiest voor het Leven, Hij heeft gekozen, niet wij. Zoals gezegd is de “pee”, getalswaarde 80, een tienvoud van 8, denk aan de achtste dag, aan wat komend is. Het woord kan vorm krijgen, zich uitdrukken in deze wereld. Het woord, dat er voordien wel was, maar nog geen kans kreeg op aarde uitgedrukt te worden, krijg deze nu wel. En juist in de achtste dag krijgt het Woord harmonie, samen met andere woorden krijg je de volmaakte melodie. Het spreken van het woord is dus iets dat in de “pee” zit, in de 8, in de 80, in de komende eeuw.

De sluit-pee

Naast de gewone “pee”bestaat ook de “sluit-pee”. Deze letter ziet er zo uit:

De “sluit-pee” bestaat uit een “sluit-kaf” {  ך  } met een “jod” { י} bovenin. Als de “pee” aan het begin van een woord staat, wijst dat erop, dat God met Zijn spreken begint. Bijvoorbeeld het woord “peh”{ פה }, dat “mond” betekent. Het openen van de mond heeft “spreken” tot gevolg. Het is het begin van het spreken van woorden.

Het Hebreeuwse werkwoord voor “openen”{van de mond} is “paathach” { פתח }. De opbouw van dit woord is bijzonder. De “pee’{ פ de 80 } wijst op het spreken, op de mond. Als God gaat spreken, verschijnt eerst de 400 { ת }, de 400 wijst op “kruis”, op “dood”, terwijl de “cheeth”{ ח  de 8 } in dit verband op “leven” wijst. Het oude leven wordt afgelegd, het nieuwe aangetrokken. Het werkwoord “paathach” duidt op “het spreken van dood en opstanding”{ Job.3:1; 33:2; Spr.31:8; Jes.53:7}.

De “sluit-pee” staat bijvoorbeeld in de woord “soof” { סוף }. Dit betekent “einde” of “{be}eindigen” {zie 2Kron.20:16; Pred.3:11; 7:2; Amos 3:15}. Het woord zelf wijst al op het einde van iets. Woorden met een “sluit-pee, die op het einde van iets of iemand duiden, zijn:

“ aataf” getalswaarde 70-9-80 { עטף }, het betekent: ”in onmacht vallen” of “overstelpt worden” zie Klaagl. 2:11,19: Ps.61:3.

“taaraf” getalswaarde 9-200-80 { טרף }, het betekent: “verscheuren”, zie Gen.49:9,27; 37:33; Jes.5:29.

Tot slot

We zien in de letter “pee” het spreken van God. Het Woord baant zich een weg. Ook als de mens het laat af weten, dan evengoed zal God spreken, zal Hij roepen in barmhartigheid. Hij begon al te roepen in Genesis: “En de Here God riep de mens tot Zich en zeide tot hem: Waar zijt gij?”{Gen.3 : 9}. Het Woord schept ruimte. En als de ruimte er niet is, dan brengt Hij dat zelf tot stand. In Romeinen 4 vers 17 staat: “…..die doden levend maakt en het niet zijnde tot aanzijn roept”. Dat is de genade, die dwars tegen alles doorzet.

De “pee” heeft als getalswaarde 80, dat getal 80 is het getal van de doorbraak. Er breekt iets door; datgene, wat statisch was wordt doorbroken. Waar God gaat spreken daar begint de doorbraak. Het “Woord des Heren” is het begin en het eind, beginnend met de “pee” { פ }en eindigt met de “sluit-pee” { ף  }.

Dit jaar werd ik vrolijk wakker. De gedachte aan morgen weer werken verdringend. Want dan begint het gewone leven weer. Waarin we zoveel dingen vergeten. Waarin we met een steeds nauwere blik naar wereld om ons heen kijken. Mijn blik word vaak vernauwd door werk. Ik vergeet dat de wereld zo mooi is, dat er bergen zijn die beklommen moeten worden, dat er culturen zijn die ik wil leren kennen, dat er boeken zijn die inspireren, dat elke avond in het theater verrijkende voorstellingen worden gespeeld. In plaats daarvan val ik vanaf werkdag één in een tunnelvisie die gevormd wordt door mijn to do list. “Ik doe niet aan stress,” hoorde ik iemand zeker tien jaar geleden zeggen. Heb ik altijd een mooie uitspraak gevonden die ik nooit vergeten ben. Mooi en op moment van horen met name logisch.

Nu ligt dat anders. Nu voel ik af en toe iets waarvan ik sterk de neiging heb te denken dat het stress is. Hoe heeft het zover kunnen komen dat ik me door zoiets nutteloos laat overvallen? Op naar een nieuw jaar. Met spanning. Dat is goed. Maar zonder stress.

Morgen faal ik vast.

De “ajien” bestaat bovenaan uit twee “jods”. Aan deze “jods” zijn neerdalende lijnen verbonden. Die lijnen lopen tegengesteld aan elkaar. De rechterlijn is onderaan langer. Binnen het Jodendom zegt men wel, dat de “ajien” uit een “waw” { ו  } links, en een “zajien” { ז  } rechts bestaat. Dit geeft samen een waarde van 13 {6 + 7}. De waarde van het woord “ajien” is 130 { 70 + 10 + 50 }. Dat is het tienvoudige van dertien. Het duidt op een andere dan de gewone { aardse} werkelijkheid. Dus in de “ajien” staan de “waw” en de “zajien” bij elkaar, dus datgene wat eerst als zes en zeven nog gescheiden leek. Er is een verbinding tussen de zes en zeven. De mens, die uit de zesde dag weggestuurd wordt, komt in de zevende dag terug in de nieuwe schepping.

Betekenis

Het woord  “ajien” heeft twee betekenissen, namelijk “oog” en “bron”. Een bron is de plaats, waar levend water uit voorkomt. Je vind daarvan een mooi voorbeeld in Num. 33. Nadat het volk Israël uit Egypte was getrokken, kwamen ze in de woestijn bij de plaats Elim terecht. Ze kwamen bij Mara vandaan, waar bitter water aangetroffen werd. “Zij braken op van Mara en kwamen te Elim; te Elim nu waren twaalf waterbronnen en zeventig palmbomen; daar legerde zij zich” {Num. 33: 9}. Het is opvallend, dat er naast de 12 bronnen ook 70 palmbomen zijn. De waarde van de “ajien” is immers  ook 70.

Een andere betekenis is “oog”. In het hiëroglyfenschrift, tekende met deze letter in de vorm van een oog. Een “oog” weerspiegelt vaak de gedachte van de mens. De uitdrukking, dat het oog “een spiegel van de ziel” is, is nog niet zo dwaas. Het oog geeft wel degelijk dingen van het denken en van het lichaam weer. Als je het “oog” goed begrijpt, heeft het te maken met iets dat door de tijd heengaat, er doorheen ziet. Het heeft ook te maken met het begrip 70. Dit begrip zeventig heeft door de verbinding van de zes en zeven met een ander zien te maken.

Toen Eva en Adam van de vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad genomen hadden, werden hun beider ogen geopend. Toen merkten zij, dat zij “naakt” waren {Gen.3 vers 7} Het Hebreeuwse woord voor “naakt” is  “eerjroom” { עירמ } getalswaarde 70-10-200-40. “eejroom” kan echter ook vertaald worden met “hun blindheid”. “Blind” is in het Hebreeuws “iwweer” { עור } getalswaarde 70-6-200. Met andere woorden “zij bemerkte hun blindheid”. Hun ogen werden geopend. Zij waren voordien dus ergens blind voor. Hetgeen zij voorheen zagen, zagen zij daarna niet meer. Zij waren blind geworden voor de dingen van God. Daarom zegt Paulus in Efeze 1 vers 18: “verlichte ogen {uws} harten, zodat gij weet, welke hoop zijn roeping wekt, hoe rijk de heerlijkheid is zijner erfenis bij de heiligen….”  Een gelovige is iemand die met “verlichte ogen” de dingen ziet en ontvangt.

Het Hebreeuwse woord voor “huid” is “or” { עור } Getalswaarde 70-6-200

Het Hebreeuwse woord voor “licht” is “or” { אור } getalswaarde 1-6-200.

Bij het woord “or”, met een “alef” { א } is er licht. De 1 wijst op God. God is het licht {1Joh.1 vers 5}. Oorspronkelijk, toen de mens werd geschapen, was hij bekleed met licht, met een lichtmantel. Hij kon de tijd en de ruimte schouwen. Dat was dat oorspronkelijke zicht.

Bij het woord “or, met een “ajien” { ע }, dat is een heel andere manier van kijken. Hun ogen werden wel geopend, maar tegelijk ging er ook heel veel dicht. Er staat ook, dat de Here God voor de mens “klederen van “or”, van” huid”  maakte. Er staat letterlijk mantels van huid”. In plaats van die lichtmantels krijgen ze een kleed van huid {` or` met een ajien}. Het zicht van de mens wordt beperkt tot het moment. We zien alleen het ogenblijk. Je bent ingeperkt tot hier en nu.

Het getal 70

De “ajien” is gelijk aan het getal 70, het getal van de veelheid. Het is, evenals het getal 7, een uitdrukking van een bepaalde voltooiing, een volkomenheid. Bij het getal 7 heeft het betrekking op de enkeling, het individu, terwijl het bij 70 meer van toepassing is op een volk, of volkeren. Daarom spreekt men ook steeds van de zeventig volkeren, zeventig talen, zeventig oudsten. Altijd zeventig.

De 1 en de 70 horen bij elkaar

Ra’ah {רעה met een “ajien” in het midden} betekent weiden of eigenlijk herderen. Ra’ah met een {“ajien in het midden, de zeventig} is de goede Herder. En het werk van de Herder is al zijn schapen bij elkaar willen hebben. Daarom gaat de goede Herder op zoek net zo lang tot het laatste schaap binnen is. Dat is het werk van de Herder, met de “ajien” in het midden, want de veelheid moet vol worden.

Ra’ah {ראה met een “alef” in het midden} betekent zien. De mens ziet enkel maar een deel, maar God overziet het geheel, Zijn Plannen falen niet. Het verschilt alleen door die ene letter in het midden.  Ra’ah, als er een “alef” in het midden staat, dat is de Een, dan is het zien, werkelijk zien.

Er staat een prachtige tekst in Jesaja 40 vers 26: “Hef uw ogen naar omhoog en ziet {ra’ah, met een “alef” in het midden}: wie heeft dit alles geschapen? Hij, die het heer daarvan in grote getale uitleidt en elk daarvan bij name roept door de grootheid zijner sterkte en omdat Hij geweldig van kracht is; er blijft niet één achter”. Als God gaat tellen en Hij roept ze alle bij name, dan wordt er niet één vermist. Dat doet nou de Goede Herder { ra’ah, met een”ajien” in het midden}, want niet één schaap wordt er achtergelaten. “En gij zult ingezameld worden één voor één, kinderen Israëls” {Jes.27 vers 12}. Dat is nou het verband tussen de 1 en de 70.

Het ene Israël  en de zeventig volkeren

Een Mozes en de zeventig oudsten

De ene taal en de zeventig talen

Zeventig palmbomen in de woestijn.

Zeventig stieren werden op het Loofhuttenfeest geslacht

70 drukt de veelheid uit, 70 staat symbool voor alle volken.

Uiteindelijk komt alles bij God weer samen, want God is degene die ziet, ra´ah, met een “alef”, maar Hij is ook de Herder, ra´ah,  met een “ajien”

“Ajin” heeft als betekenis “oog”, dat oog mag leren zien in die verborgen wereld, die wereld achter de schermen. Het oog mag zien in de wereld vol licht, de wereld van het hemelse,  “met verlichte ogen van het hart” {Efeze 1 vers 18}. Kijken met andere ogen, niet van het verstand, maar kijken met de ogen van het hart.

Dan kun je zeggen “Hier weidt mijn ziel met een verwonderd oog”.

Iets dergelijks komen we in bovengenoemd boekje tegen. Eerst geeft ds. Buskes aan hoe het christelijke Kerstfeest is verwaterd. ”De christelijke wijn werd hoe langer hoe meer gemengd met heel gewoon werelds water. De idylle won het van het mysterie. De vertedering van het geheim. O Tannenbaum, o Tannenbaum!” Maar dan ook hier de onmacht om het tij te keren. Met veel zelfkennis en cynisme geeft Buskes toe dat het onbegonnen werk is je te verzetten tegen de secularisatie van ons Kerstfeest. “Tegen de macht, bijna had ik gezegd: de dictatuur van 25 december, kan niemand op. (…) Ik zal uw kerstfeest  niet verknoeien. Waarom zou ik? Het lukt toch niet en ik doe immers zelf mee. Laten we ons niets wijsmaken. Wie protesteert is een kniesoor en voordat hij het weet een farizeeër. Ik bedank er ‘feestelijk’ voor een kniesoor en een farizeeër te zijn. (…) Ik ga geen roet gooien in de kostelijke en kostbare maaltijd van de kerstavond. Eet smakelijk, ik doe het ook. Zing vrolijk, ik zing mee. Wees een beetje vertederd, ik ben het ook. Een kaarsje, een klokje en een kerkje.”

Het was in de zestiger jaren dat Buskes dit schreef. Bijna vijftig jaar later is er niets veranderd. Integendeel. Het Kerstfeest is een verlengde versie van het Sinterklaasfeest geworden. Ze gaan naadloos in elkaar over. De kniesoren en de farizeeërs hebben er al lang het zwijgen toegedaan. Zo niet de BN’ers, waar we er tegenwoordig meer van lijken te hebben dan van gewone Nederlanders. Zij (ik bedoel die BN’ers) mogen in alle kranten en tijdschriften lucht geven aan hun gevoelens voor het Kerstfeest. Ze vinden het zo heerlijk romantisch en worden er van binnen zo lekker warm van. Buskes zou Buskes niet zijn als hij in hetzelfde boekje na zijn cynische uiteenzetting over  het geseculariseerde Kerstfeest, niet de werkelijke zin van het Kerstfeest uit de ‘doeken’ doet. Van dat verhaal word je pas echt warm.

Ik realiseer me dat ik precies 20 jaar geleden op deze plek over hetzelfde onderwerp schreef. Laat ik het mezelf voor het slot van dit stukje makkelijk maken en citeren uit eigen werk (je kunt ook zeggen: hij begint zichzelf te herhalen):
“Het wordt voor de kerk steeds moeilijker om de diep vreugdevolle noties van het Bijbelse Kerstfeest te laten doorklinken in “een cultuur die het materiële is gaan stellen boven het spirituele”. (De koningin in haar kersttoespraak.)  Misschien moet de kerk 25 en 26 december maar prijsgeven en overlaten aan de pseudo-romantische, commerciële, gezellige, oppervlakkige, sfeergevoelige kerstfeestvierders en uitwijken naar een andere datum, waar meer plaats is voor een Kind in een stal, voor een verweesd kind tussen het puin van een Joegoslavische stad, voor… ”

Die jonge kerkganger van ds. Buskes zou zich hierin wel kunnen vinden, denk ik.

Bovenaan bevindt zich een liggende “waw” { ו }. In de “sameg”, die de getalwaarde van 60 heeft, ligt een 6 opgesloten. De “sameg” lijkt zeer veel op de “sluit-meem”. Er is echter een klein verschil: aan de rechter-onderzijde is de “sameg” rond, terwijl die bij de “sluit-meem” rechthoekig is.

Betekenis

De betekenis van de “sameg is “slang”. Het woord “sameg” is gelijk aan het werkwoord “saamag”. Dat werkwoord betekent: “ondersteuning” {Gen.27:37; Ps.3: 6; Ps119:116; Jes.59:16}. Een slang is voor de mens dus kennelijk een bepaalde ondersteuning. Het is daarom ook  niet onbegrijpelijk, dat juist een staf in een slang veranderd, want men gebruikte een staf o.a ter ondersteuning: “….want Gij zijt bij mij; uw stok en uw staf, die vertroosten mij”. {Ps.23:4}. Opmerkelijk is ook dat de woorden voor “slang” en voor “gezalfde” de zelfde getalswaarde hebben, namelijk “slang” “nachash” getalswaarde 50-8-300 = 358. En ‘gezalfde”  “moshiach”, getalswaarde 40-300-10-8 = 358. Of je het nou wilt of niet, je ontmoet die slang. Je kunt niet zeggen “ik onttrek me eraan”. Het is dus niet iets wat je in dit leven kunt ontwijken. De zin van dit leven is, dat je de slang ontmoet, en uiteindelijk ontmoet je de “verhoogde slang”, de verlosser, de moshiach. De slang bracht verlossing voor degenen, die er naar opzagen; nl. voor degenen, die geloofden, dat de koperen slang verlossing kon geven. Zij bleven in leven. “Toen maakte Mozes een koperen slang en plaatse die op een staak {stelde die op de banier} en wie, wanneer een slang hem gebeten had, op de koperen slang de blik richtte, bleef leven”{Num.21 vers 9}. Je wordt door de slang gebeten en door de “slang” verlost. Uiteindelijk erken je dat Hij toch de Verlosser is. ´En gelijk Mozes de slang in de woestijn verhoogt heeft, zo moet ook de Zoon des mensen verhoogd worden, opdat een ieder, die gelooft in Hem eeuwig leven hebbe” {Joh.3 vers 14-15}. Het is eigenlijk zo, dat de Messias zich helemaal vereenzelvigt met het lijden, met het kwaad, dat Hij het op zich neemt, zoals Paulus dat zegt: “Hij is tot zonde geworden”. Hij laat zich “verhogen op het hout”, op de banier en zo draagt Hij het kwaad in zijn lichaam weg.

De “noen”en de “sameg”

Wat is het verband tussen de “noen”getalswaarde 50, en de “sameg”, getalswaarde 60? Als je de twee letters, de “noen”{50} en de “sameg”{60} aan elkaar verbindt, dan krijg je het woord “nes”, dat betekent “banier”. Op zich is het al heel bijzonder, dat twee opeenvolgende letters van het alfabet aan elkaar gekoppeld kunnen worden tot één woord: “banier”. De vijftig en de zestig, worden samengevat in het woord “nes”, “banier”. Er is een bekende tekst waar dat woord “nes” in voorkomt, namelijk in Exodus 17. In dat hoofdstuk wordt over Amalek gesproken en de strijd, die gevoerd wordt om Amalek te overwinnen: “Toen bouwde Mozes een altaar en noemde het: De Here in mijn banier” {Ex.17  vers 15}. In Jesaja 11 vers 10 wordt ook van de Messias gezegd, dat Hij is  “Nes Ammim, banier van de volkeren”.

Het woord Sinaï

Het woord “nes “ houdt verband met de verschijning van de “sameg”, de slang. Wanneer je de volgorde van de letters veranderen zou en twee “jods” zou toevoegen, krijg je het woord “Sinaï”, getalswaarde 130. Het woord “Sinaï” begint met een “sameeg”, {60}, getalswaarde 60-10-50-10.  De Here openbaarde Zich in de Sinaï. De “noen” {50} beeldt de buitenaardse werkelijkheid uit, die zich in deze zichtbare werkelijkheid openbaart. Het is het leven Gods. Dat leven van God openbaarde zich met de “jod”, {10} de tien woorden. De wet, de “jod”, de tien woorden, waren een onderwijzing, een openbaring. Daar op die berg is de stem van Hem die sprak van den beginne. Die stem brengt de schepping bijeen, die stem maakt alles wat verdeeld en verscheurd was, weer één.

Het getal 60

De waarde van de letter “sameg” is 60. Als we de uitspraak van de “sameg” opschrijven, krijgen we “saameg”. De getalswaarde van dit woord is 120 {60+40+20}. In het woord “saameg” zijn twee kanten te onderscheiden: de 60 en de dubbele of verhoogde 60 {120}. Een bekend Hebreeuws woord met twee “samegs”, is het woord “soes” { סוס }, dat “paard” betekent. Een paard heeft in de Bijbel vaak met koningschap { Jer.22: 4; 51:20-21}en met Egypte te maken {Ex.14:9,23; Deut.11:4}. Evenals in het woord “saameg” is in het woord “soes” het getal 120 te zien. In het woord “soes” wordt de ene 60 d.m.v. de “waw” { ו } aan de andere 60 verbonden. De “waw” is daarbij dus weer een verbindingsteken. Tweemaal 60 is 120. Het getal 120 wijst op de uiterste tijd van het aardse leven. Bij de 130 komt men voorbij die grens van het aardse leven. Na de “sameg” volgt de “ajien” { ע }. Dat is als woord in cijfers 70-10-50=130. Dit is voorbij de 120. Honderd twintig is de grens van het aardse, terwijl 130 daar buiten staat. De “sameg” { ס } vertegenwoordigt 120, terwijl de “ajien” { ע  } de 130 weergeeft. Dit duidt op een verandering.

Tot slot

De volgende letter is de “ajien”, getalswaarde van het woord is 130, dat is de maat van de eenwording. God ziet al de eenheid, we zijn samen op weg naar de eenheid en de vervulling. Wij zien nog de veelheid, maar God ziet al de eenwording. Paulus zegt in Efeze “…opdat Hij u geve, naar de rijkdom zijner heerlijkheid, met kracht gesterkt te worden door zijn Geest in de inwendige mens, opdat Christus door het geloof in uw harten woning make. Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods” {Efeze 3 vers 14-21}.

Letter voor letter zijn we op weg, naar Hem die hemel en aarde voltooien zal