Ertussenin…

12-03-2013 door Dr. K.D. Goverts

Ze was al uren onderweg. Al dagen. Zomaar aan het zwerven. Heg noch steg. Gewoon maar lopen, tot je erbij neervalt. Steppe heette het daar, eindeloze vlakte. Ze was nog jong maar ze voelde heel intens een diepe moeheid. Even stond ze stil maar haar gedachten waren even chaotisch als het zand. Dit is Niemandsland, ging het door haar heen. En toen was daar die onbekende, die haar aansprak. Een vraag, eigenlijk twee vragen: Waar kom je vandaan? Waar ga je heen?

En op hetzelfde moment besefte ze: dit zijn niet zomaar een paar willekeurige vragen. Dit zijn twee pijlers waarop het leven gegrond is. Ze voelde iets van de diepte en ze begreep, zij het heel vaag: dit is van het hart en van de bodem. Zij was ten slotte van huis uit een Egyptische en dan heb je daar zintuig voor.

Eerst kroop er een zekere wrevel in haar omhoog: waarom vraagt die vreemdeling dit aan mij? Vervolgens verbaasde ze zich, om ten slotte uit te komen bij een gevoel van dankbaarheid: wat ben ik blij dat u dit vraagt. Wat goed van u. Ze wou haast zeggen: het heeft zo moeten wezen. Want nu wist ze zeker: dit is de mens. De mens is een tussenwezen. Het klonk wat zonderling, daar midden in die woestijn. Tussenwezen? Hoe bedoel je? Tussen licht en duister? Ja, dat misschien ook wel, maar ik bedoelde nog iets anders: tussen begin en voleinding. Je komt ergens vandaan en je gaat ergens heen. Je komt uit het goddelijke en je bent op weg naar het godsgeheim. Daartussen kom je van alles tegen: bergen en dalen, pijn en verdriet, niet begrepen worden en vooral heimwee. En misschien vergeet je, omdat het zo lang duurt, omdat er zoveel lawaai is, zoveel boosheid onderweg, vergeet je begin en eind. Je vergeet de droom die je had als kind en wat blijft, is alleen maar dat je hart zeer doet. Maar nu weet ik het weer, zei ze zacht:” tussenwezen”. De oude Grieken zouden zeggen: tussen alpha en omega, dat had ze nog onthouden, verder kende ze niet veel Grieks. Of misschien tussen avond en morgen. Je kon het blijkbaar op veel manieren zeggen, want tussen komst en wederkomst, dat was het ook. De Christus was gekomen en zou terugkomen. Als je wat sportiever was, dacht je: tussen start en finish. Maar haar benen waren al moe. Tussen oorsprong en bestemming, dat klinkt wat filosofische, daar voelde zij zich beter bij. Toen ze om zich heen zag, leek de steppe iets minder hard, iets minder eenzaam. De Christus is gekomen, de Christus zal komen, daartussen leven wij en zo was het goed.

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

410335 bezoekers sinds 07-06-2010