Een schijnwereld

28-08-2010 door Joop Neven

In het augustus nummer van het blad “Zin” stond een interview met Oud-minister Els Borst. Daarin werd de vraag gesteld:

U bent pas op latere leeftijd – op uw 62ste – de politiek ingegaan. Had u niet uw hele leven in Den Haag willen doorbrengen.

Antwoord:

“Nee, zeker niet. Het is toch een beperkte wereld, een schijnwereld. Je zit er met z’n allen onder een kaasstolp en speelt een spel. Voordat je het weet, ben je vooral geïnteresseerd in hoe je beoordeeld wordt en hoe anderen op je reageren. Zo’n vragenuurtje op dinsdagmiddag bijvoorbeeld, als je naar de Kamer geroepen wordt omdat er weer één of ander incident in de gezondheidszorg is ontdekt. Je denkt: ga toch op de kast zitten met z’n allen! Maar je gaat er braaf heen, je speelt een rol. Het is maar goed dat ik daarvoor als arts en directeur van een ziekenhuis in de gewone wereld geleefd en gewerkt heb.”

Toen ik dat las moest ik gelijk denken aan een aantal predikanten en voorgangers in kerk en kring. Een aantal van hen geeft na hun werkzame leven een draai aan hun mening en inzichten. Niet gehinderd door hun “achterban” {het is net politiek} geeft men ongezouten kritiek. Professor Graafland uitte in het Nederlands Dagblad bedenkingen bij bepaalde aspecten van de gereformeerde leer en de gereformeerde traditie. Professor Graafland gaat opnieuw ‘een hoek om’! dat werd door sommigen zo gezegd, door veel anderen gedacht. Professor Graafland nam afstand van bepaalde aspecten van het zeventiende-eeuwse gereformeerde protestantisme, hoewel hij daar jarenlang in heeft gedoceerd. In het verleden heeft hij vele studies geschreven over ontwikkelingen in deze theologie. Dit is maar één voorbeeld van iemand die na zijn emeritaat stellingen durven te poneren die haaks staan op wat ze in het verleden hebben onderwezen.

Wat ik betreurenswaardig vind is, dat lieden zoals als ministers maar zeker predikanten en voorgangers, die toch een voorbeeldfunctie hebben om de Waarheid te verkondigen, nergens enige ruggengraat tonen. Staan ze tijdens hun werkzame leven nog ergens voor, of is het zoals oud-minister Borst zegt: “je speelt een spel”.

Stel dat Paulus in zijn tijd enige concessies gedaan zou hebben in zijn brieven, wat zou er dan overgebleven zijn van de Blijde Boodschap, dat God de Redder is van alle mensen, inzonderheid de gelovigen {1Tim 4 vers 10}. Uitdrukkelijk zegt Paulus in 1Tim.4 vers 11 “beveel en leer dit”. Nooit heeft Paulus de mensen naar de mond gepraat, hij stond ergens voor. Dwars door alles heen is hij de boodschap trouw gebleven. Krachtig bracht hij na zijn bekering in Damascus het Evangelie: “Doch Saulus trad steeds krachtiger op en bracht de Joden, die te Damascus woonden, in verwarring door te bewijzen, dat deze de Christus is”{Hand.9 vers 22}. Al gauw beraamden de Joden om hem te vermoorden. Toch heeft Paulus altijd vastgehouden aan het Woord der waarheid, en het recht gesneden. Godsdienstige vormen waren voor Paulus onbelangrijk. In de gemeente in Galatië zegt hij: Er is maar één evangelie. “Het verbaast mij, dat gij u zo schielijk van degene, die u door de genade van Christus geroepen heeft, laat afbrengen tot een ander {Grieks: “heteros” = andersoortig in tegenstelling tot het Griekse woord “allos” = iets anders van het zelfde soort} evangelie, en dat is geen evangelie”{Galaten 1 vers 6-7}. Paulus reactie was bijzonder fel “Christus en nog wat” is een vervalsing van het evangelie voor de volkeren. Het wetticisme wat gepredikt wordt is een doorn in het oog van Paulus. Het effect van een wet of leefregel op mensen is nooit positief. De wet is niet gegeven om de zonde te beteugelen, integendeel! “De wet is erbij gekomen, opdat de overtreding zou toenemen”{Rom.5 vers 20}. “De zonde heeft door het gebod aanleiding gevonden en in mij elke begeerte opgewekt; want zonder wet is de zonde dood” {Rom.7 vers 8}. Hoe dwaas is het dan wanneer men de gelovigen die in Christus een volkomen verlossing bezitten, zich opnieuw wetsvoorschriften laten opleggen.

De voorgangers in de tijd van Paulus meenden de geestelijke groei van de gemeente met inzettingen te moeten bevorderen. In werkelijkheid blokkeren ze met hun inzettingen juist de groei. Helaas is er de afgelopen tweeduizend jaar niet veel veranderd. De meeste christelijke leiders zijn helaas navolgers van de tegenstanders van Paulus, en niet van Paulus zelf. Al eeuwen leert de kerk dat de mensheid zal eindigen in een eeuwig verderf. De gereformeerde traditie leert nog steeds wat Augustinus gezegd heeft: “God heeft twee doelen. Een klein deel van de mensen heeft Hij bestemd voor zijn heil, het eeuwige leven. En het overige van de mensheid heeft Hij bestemd om voor eeuwig verloren te gaan. Omdat hij die verlorenheid van de velen wil, hebben wij daarin te berusten”. Paulus zegt “dat is geen evangelie”. Hij zegt in Romeinen 5 vers 18 “Derhalve, gelijk het door één daad van overtreding voor alle mensen tot veroordeling gekomen is, zo komt het ook door één daad van gerechtigheid voor alle mensen tot rechtvaardiging ten leven”. Dat is de boodschap voor deze “schijn wereld”, een wereld weliswaar in barensnood, maar nooit in stervensnood.

Moge de predikanten en voorgangers tijdens hun werkzame leven het woord der waarheid recht blijven snijden, en niet met allerlei wind van leer meewaaien, om na hun 65ste pas tot de ontdekking komen dat het gericht niet het einde is van de ontferming.

 

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

383937 bezoekers sinds 07-06-2010