De wil van God en het kruis

18-04-2011 door Joop Neven

Een studie over Jesaja 53 vers 4-11

In de loop van de geschiedenis is er naar mijn mening een verkeerd Gods beeld ontstaan. Jesaja 53 vers 5, wordt vaak uitgelegd, dat Christus plaatsvervangend moest sterven. “De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem”. Precies.

Maar wie legt die straf op? Niet God, maar wij.

Wie spreekt het doodvonnis uit? Niet God maar wij.

De straf waarvan Jesaja spreekt, is niet de straf die God eigenlijk óns had toebedacht, het is de straf die wij mensen elkaar hadden toebedacht. Die straf draagt Jezus. Zo neemt hij onze zonden op zich. De straf die Jezus plaatsvervangend draagt, is dus niet een straf die een boze God zondige mensen toedenkt, maar de straf die zondige mensen elkaar toebrengen. Het is de grote vervalsing van het evangelie, wanneer wij de noodzaak van het kruis zó uitleggen dat God daaraan mede schuldig is. Het is Gods werk verzoening te bewerken tussen Zichzelf en de mens. Maar als we vragen: waarom moest dat zo dat die verzoening Jezus het leven koste? Dan is het antwoord: die noodzaak is niet te vinden in God, maar in de mensen; niet in de toorn van God tegen de zonde, maar in de haat der mensen tegen de gerechtigheid Gods. In vers 10 staat: ”Maar het behaagde de Here hem te verbrijzelen. {Jesaja 53 vers 10}. Wordt hier een bloeddorstige God beschreven die het bloed der mensen afzet tegen de prijs van het bloed van zijn eigen Zoon. De Zoon en de Vader zijn één; het is de wil van God die de Zoon volbrengt, door zich liever te laten doden dan te doden.

Hoe kan God er behagen in hebben Zijn Zoon te verbrijzelen?

Een betere vertaling is; het behaagde Hem, Zijn verbrijzelde, het maakte hem ziek. Er staat niet bij, wat hem ziek maakte, of wie. Je zou dan alleen vanuit het tekstverband kunnen opmaken, wat hem dan ziek gemaakt heeft. Dat is dan vanuit de verzen daar omheen, vanuit het tekstverband dus: alles, wat ze hem aangedaan heeft. Ze hebben hem ter slachting geleid, ze hebben hem belasterd, ze hebben hem veracht, ze hebben hem beschouwd als een geslagene en een verdrukte. Dus al die smaad en al die aanklachten maakten hem ziek. Dus Jezus werd niet door God verbrijzeld, maar Hij was op een gegeven moment een verbrijzelde, en dan zegt God; Deze is Mijn verbrijzelde, Deze is Mijn Zoon.

Ja maar, Zonder bloedstorting is er toch geen vergeving? {Hebreeën 9 vers 22}

De kernvraag in dit verband is: wat was er eerst? De gebruikelijke uitleg zegt dan: eerst was er de boosheid van God. Daarna was er het bloedvergieten en in de derde plaats kwam er vergeving

Je hebt dan drie etappes:

  1. Boosheid {woede}
  2. Bloedstorting                                                             
  3. Vergeving

Maar het is in feite anders. Als je vanuit de grondgedachte van de Schrift gaat denken, krijg je een andere volgorde. Dan was er eerst het hart van de Vader, eerst was er de ontferming. Van daaruit zijn alle dingen voortgekomen. De Liefde heeft het eerste woord. Van daaruit is de Christus zijn weg gegaan tot bloedens toe. Hij heeft Zichzelf gegeven voor God en voor de mensen, totaal en zonder voorbehoud. De weg van Christus was dus in wezen het bloedvergieten, dat was de weg van de liefde tot het uiterste.

De liefde Gods is niet het gevolg van de bloedstorting, maar de liefde Gods is de bron.

Omdat God zo was, en omdat Christus dat heeft overgenomen, zich dat volledig heeft eigengemaakt, daarom is daar dan de weg, waarin Hij zelfs bereid is Zijn bloed te laten vergieten en om tot het uiterste te gaan. Het is niet zo, dat God via bloedstorting moet worden verzoend, maar het is zo, dat God vanuit zijn liefde die bloedstorting heeft doen plaatsvinden, om te laten zien, hoe groot zijn liefde was.

We denken in het kruis de werking te zien van Gods toorn tegen de zonde, we zijn er blind voor dat hier de toorn van de mens tegen de gerechtigheid van God aan het werk is. Het had niet zover hoeven komen als de mensen geluisterd hadden naar de oproep van de Here Jezus “bekeert u, want het koninkrijk der hemelen is nabij gekomen” Jezus, vergiste zich niet toen hij dat zei, hij hield ook niet de mensen voor de mal door ze op te roepen tot iets, waarvan te voren vaststond dat het toch nog niet door kon gaan. Zijn koninkrijk was geen utopie. De Heer meende gewoon wat Hij zei, en het was waar. Het koninkrijk wás nabij, het lag voor het grijpen. Maar bij de verwerping van het koninkrijk begint Jezus te spreken over de noodzaak van zijn lijden. Want nu de mensen niet tot inzicht willen komen en zich niet willen bekeren, is er nog maar één plaats waar Jezus kan gaan staan, één plaats voor God in de wereld, en dat is de plaats van het slachtoffer; opdat alle zonde en ongerechtigheid aan het licht komt, en daardoor de dood van zijn macht te beroven. God gaat zo diep, dat Hij meegaat met de mens, God zegt; als je Mijn Zoon wilt doden, dan zal Ik in Mijn liefde meegaan, maar dan wek Ik Hem wel uit de doden op.

Het is goed om hierbij aan te tekenen: de verandering vindt dus plaats in en bij ons; niet bij God. God hoeft niet verzoend te worden. God hoeft niet van gedachten te veranderen, alsof Hij eerst kwaadgezind zou zijn en daarna goedgezind gemaakt zou moeten worden. Wat in Hebr. 9 vers 22 gezegd wordt, {zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving}is geen voorwaarde tot de vergeving, maar een bewijs van de vergeving. God bewijst zijn liefde jegens ons. God vraagt geen betaalde liefde. Betaalde liefde is geen liefde. God laat zien, hoezeer het Hem ernst is en Hij levert het bewijs van zijn liefde, doordat Hij totaal, zonder voorbehoud vergeeft. Die vergevende liefde wordt tentoongespreid, in de weg van Christus.

 Doelmissen.

Vader vergeeft het hun, want ze weten niet wat ze doen.

De indrukwekkende bede van de Here Jezus aan het kruis was niets voor niets. Want als de kruisiging, de wil van de Vader was geweest, dan had de Vader toch gezegd; “Dit is Mijn wil, dus valt er niets te vergeven”. Maar er viel juist heel veel te vergeven. Wat ging er mis aan het kruis? De Heer is door de mensheid aan het kruis genageld, buiten Gods wil om, dat was de grootste zonde, de grootste doelmisser in de geschiedenis. De Here Jezus miste door de mens Zijn doel, n.l. het Koninkrijk der Hemelen te openbaren op aarde. Als je in deze context de bede: “Vader vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen”, gaat lezen, dan besef je dat de mens, buiten de wil van de Vader om, Jezus aan het kruis genageld heeft. Toen de mens die verschrikkelijke daad verricht had, ging de liefde van Christus zo ver, dat Hij vergeving vroeg aan de Vader. De Vader echter, bevestigde de liefde, door Hem uit de doden op te wekken. Men zegt wel eens, de wereld moest de Heer niet, maar het waren juist de overpriesters en de schriftgeleerden die trachten een vals getuigenis tegen Jezus te vinden {Matth.26 vers 57-60}. Het waren niet de hoeren of de tollenaars, maar juist het vrome volk, die de Here Jezus wilde kruisigen. In werkelijkheid is het zo dat de Vader de wereld zo lief heeft, dat Christus bereid was om mens te worden en voor die wereld te sterven, om haar Zijn liefde te tonen. De Vader was in Christus niet Zichzelf met de wereld verzoenende, maar de wereld met zichzelf verzoenende {2Kor.5 vers 19}. Hij was er niet op uit om Zijn eigen gunst te winnen, maar om Zijn schepselen van vijanden in kinderen te veranderen. Zo wordt het ook in Kol.1 vers 20 gezegd: Het behaagde de Vader.. om het al {dingen staat er niet} weder met Zich te verzoenen. Door het zo uit te leggen krijg je een rechtvaardig Vaderbeeld.

Betalingstheologieën.

In Bijbels licht falen alle betalingstheologieën. Want als iemand mijn geldschuld betaalt, ben ik van die geldschuld af; daarvoor hoef ik mijn schuldeiser niet dankbaar te zijn, en het zal trouwens die schuldeiser een zorg zijn van wie hij zijn centen krijgt. Bij morele schuld is dat heel anders, die kan niet betaald worden, maar alleen vergeven worden, en dat kan alleen door de schuldeiser. Christus Jezus is onze Middellaar, Hij brengt de vergevende liefde van de Vader dichterbij {korban}, om zo te ontdekken dat de Vader niet de dood van de zondaar wil, maar dat Hij LEVE in de ruimte, die de Vader geeft.

2 comments on “De wil van God en het kruis”

  1. Geachte broeder Neeven,

    Bedankt voor dit artikel met het goede Godsbeeld.

    Aanvullend hierop zou ik uw zienswijze willen weten de rol van de satan tijdens lijden en sterven van onze Heer vooral het aspect (los)kopen en betalen.

    Indertijd heeft br. van den Brink daarover geschreven, wellicht u bekend.

    Met vriendelijke groet, Piet Mosterd


  2. G.Reinink says:

    “De straf die ons de vrede aanbrengt lag op Hem”

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

410031 bezoekers sinds 07-06-2010