De negende Hebreeuwse letter: de teeth

14-01-2012 door Joop Neven

De negende letter van het Hebreeuwse alfabet is de “teeth”. Deze letter ziet er zo uit:

 

 

Betekenis

De betekenis van de “teeth” is “baarmoeder”. De vorm van de letter duidt daar al op. Aan de bovenkant bevindt zich een kleine opening. Dat is de baarmoeder-opening. Het valt op dat het de enige letter in het Hebreeuwse alfabet is, die open is naar boven. Het geheim van deze letter is de openheid naar God. De “jod” { י }, aan de linker bovenkant van de “teeth” { ט } wijst als en soort “pijl” naar binnen toe. Van boven af komt het zaad in de baarmoeder terecht. Deze “jod” is een beeld van het Woord van God. Het Woord van God wordt vergeleken met “zaad” {1Petr.1 vers 23}.

Het begrip baarmoeder

Het woord “baarmoeder” is de vertaling van het Hebreeuwse woord “rechem”. Heel bijzonder is dat je dat terug ziet in de naam Simon Petrus {Sjimon} betekent eigenlijk verhoring en Petrus betekent rots. Er zit nog iets anders in deze naam, want “Petrus” is op zijn Hebreeuws gelezen: “peter”. Dat woord staat in de Hebreeuwse bijbel en dan met name in deze combinatie: peter rèchem.

Rechem betekent “baarmoeder” en peter betekent “doorbraak”.  De “peter rèchem” opent de moederschoot is de oude Hebreeuwse manier van zeggen. Als Jezus zegt “Simon, jij zult de Petrus heten”, betekent dat aan de ene kant, dat hij de “rots { Petra} zal zijn, maar aan de ander kant betekent het ook, jij zult de eerste zijn. Jij zult de moederschoor openbreken, zoals de eerstgeborene de moederschoot ontsluit en deze opengaat. M.a.w. de “teeth” gaat open en de “jod” kan te voorschijn komen, zodat er de overgang is van de negen naar de tien, zodat die geboorte kan plaatsvinden, de geboorte van boven. In de wereld houdt het eigenlijk bij de negen op. Toch komt daar de tien, namelijk het nieuwe leven uit voort. Het Bijbelse principe is dat men eerst het oude leven moet sterven, om daarna het nieuwe leven te ontvangen. “Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf; maar indien zij sterft, brengt zij veel vrucht voort. Wie zijn {aardse} leven liefheeft, maakt dat het verloren gaat, maar wie zijn leven haat in deze wereld, zal het bewaren ten eeuwige leven”. {Joh.12 vers 24-25}.

Het getal 9

Negen is vaak het getal van het oordeel. “Oordeel” is de ene kant van de negen. Waar echter het Woord van God gehanteerd wordt, is er meteen {in verborgen vorm} “leven“ aanwezig. Het is nog niet zichtbaar tot stand gekomen, omdat het leven nog moet groeien in de baarmoeder. Een baarmoeder houdt aan de ene kant verband met “duisternis”, terwijl het aan de andere kant met “bevruchting”{verborgen leven} te maken heeft, de plaats waar het nieuwe geboren zal worden. Je wordt in een graf gesloten, van waaruit de baring plaatsvindt, waar het nu donker is. Nu ga ik Jesaja 45 vers 3 veel beter begrijpen; “ En Ik zal u geven de schatten der duisternis en de rijkdommen der verborgen plaatsen….”. In die duisternis, in die verborgen plaatsen groeit het nieuwe leven. Net als in een bloembol, in de kern zit een prachtige bloem, die volgroeien moet in het donker, maar als het de tijd is, komt hij uit de duisternis te voorschijn, vol van pracht en glorie. Dus de duisternis is per defenitie niet negatief.

De negende fase is een donkere fase. Denk maar aan de plagen in Egypte. Zo was er in Egypte bij de negende plaag die drie dagen duisternis. Denk ook aan de negen maanden die een zwangerschap duurt. Vanuit de negen wordt het nieuwe geboren, de grondslag die je bij de “alef” al zag, namelijk de “jod” de tien. Het einde van de negen luidt het begin van de tien in. Dit houdt  weliswaar het sterven van de moeder in, maar tevens het leven van het kind. Egypte is een beeld van de moeder. Het volk, dat verlost werd, is het kind {Jes.46 vers 3; Ezech.16 vers 3-5; Hos.11 vers 1}. Als dan bij de tiende plaag de eerstgeborenen in Egypte sterven, betekent dat tegelijk de geboorte van het volk Israël. Die geboorte wordt gesymboliseerd door de doortocht door de Schelfzee.

Dit principe gaat ook op voor de schepping. Men spreekt dan ook wel eens van “moeder aarde”. De schepping is in barensnood, legt Paulus in Romeinen8 vers 19-22: “Want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het openbaar worden der zonen Gods. Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar om Hem, die haar daaraan onderworpen heeft, in hope echter, omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods. Want wij weten, dat tot nu toe de ganse schepping in al haar delen zucht en in barensnood is”. Let wel: de schepping is niet op weg naar het einde, maar naar het nieuwe begin, hij is barensnood niet in stervensnood.

Zo zie je dat elke letter ons een stukje dichterbij de Vader brengt. Dat is wat Paulus ook onthult, dat wij de aanvulling zijn van de  verheerlijkte ZOON en zo wordt alles duidelijk dat in de duisternis enorme schatten zijn verborgen. Dit zijn de rijkdommen der duisternis, omdat daar het licht in verborgen is.

Paulus zegt in de Romeinenbrief; “Maar de gerechtigheid uit het geloof spreekt aldus: Zeg niet in uw hart: Wie zal de hemel opklimmen? namelijk om Christus te doen afdalen; of: Wie zal in de afgrond nederdalen? namelijk om Christus uit de doden te doen opkomen. Maar wat zegt gij? Nabij u is het woord, in uw mond en in uw hart, namelijk het woord des geloofs, dat wij prediken” {Rom.10 vers 6-8}.

Tags:

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

410515 bezoekers sinds 07-06-2010