Dauwtrappen

30-05-2010 door Huib Neven

Een van de vorige columns had de titel “Roltrappen”. Deze heet “Dauwtrappen”. De volgende misschien “Loltrappen”, hoewel ik me niet kan voorstellen dat een columnist van een kerkblad daar iets van kan maken.

Op 13 mei jl., bij het krieken van de dageraad, liepen we oecumenisch dauwtrappend Hemelsvaartsdag binnen. Het was een bont gezelschap. Weliswaar geen Parten, Meden, Kretenzen en Arabieren, maar wel Bronners, Rankers, Molukkers, Arkers, Wingerdgenoten, en IJsseldijkers. Ook een paar  kinderen en twee honden. Het leek of we de hele schepping vertegenwoordigden.

Via de verschillende kerkgebouwen liepen we de Krimpense dreven in. Wat zonde toch dat we meestal het mooiste gedeelte van de dag slapend doorbrengen. De vroege ochtend biedt de mens belangeloos de ontspanning die zo broodnodig is in zijn rusteloze bestaan. De zon had besloten dat we de warmte maar beter bij lied en gebed konden zoeken en hield zich schuil achter een grauw wolkendek. Het landschap slaagde er desondanks in zijn verstilde schoonheid voor ons neer te leggen. Het weiland had zich zorgvuldig opgemaakt met roodbruine zuring en gele boterbloemen. In een rimpelloze plas stonden de bomen zichzelf te bewonderen. Een enkele zwaan dreef statig en in zichzelf gekeerd door het gladde spiegelbeeld. Een passender decor voor een Openluchtviering kun je niet bedenken. Misschien moeten we de hagepreken weer in ere herstellen.

We stelden ons op in een kring en baden het vredesgebed:

Heer Jezus Christus,

richt op ons uw woord,

stem ons af op uw stem

en maak ons tot dragers van uw vrede,

verkondigers van het goede nieuws,

uit naam van U die leeft in eeuwigheid.

Amen

Iemand las bekende woorden uit Handelingen. Ze zochten troostend en bemoedigend hun weg in de vroege ochtendstilte: “Galileërs, wat staan jullie daar toch naar de hemel te turen, Deze Jezus, die van jullie is weggenomen en in de hemel is opgenomen, zal op dezelfde manier terugkomen…”

We zongen voorzichtig mooie liederen, begeleid door een tokkelende banjo. Die moest zich echter gewonnen geven aan de vogels, die twitterend en jubelend de liederen en gebeden mee naar de hemel namen. De pastoor verkondigde een kort woord: Een wonderlijk feest, Hemelvaartsdag. We hebben de neiging als de Galilese mannen naar de hemel te blijven staren bij het afscheid van een dierbare, van Jezus. Maar het is onze roeping om in navolging zijn boodschap verder te brengen.

We besloten met een gezamenlijke Geloofsbelijdenis: Wij geloven in één God… Wat zou het mooi geweest zijn als alle kerken vertegenwoordigd waren geweest. De Vrijgemaakten, de Baptisten, de oud-Gereformeerden, de Katholieken, de Evangelicalen, de PKN-ers, de Herstelden… ze hadden allen buiten zichzelf van verwondering in hun eigen taal van de grote daden van God horen spreken. Hemelvaart en Pinksteren op één dag.

We wandelden stilletjes terug, vervuld van deze geestrijke en vreugdevolle ervaring. Toch een beetje “loltrappen”, al is “vreugde bedrijven” in dit verband een betere uitdrukking

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

384772 bezoekers sinds 07-06-2010