Apocalyps

01-01-2013 door Huib Neven

Op 21 december is de wereld niet vergaan. Pieter van der Meer uit Kootwijkerbroek had voor de zekerheid een reddingsboot in zijn tuin klaar liggen, als een eigentijdse Ark. Hij is niet de enige, niet de eerste en ook vast niet de laatste die op grond van bijbelse en niet-bijbelse pluizerijen het einde der tijden voelt aankomen. “De smeltende bergen uit het Bijbelboek Micha staan voor de Planeet X, die de aarde komt geselen” legt hij uit. Zelfs zijn geiten spelen een rol bij het naderen van de Apocalyps, al werd mij uit het krantenartikel niet duidelijk of die ook in de Ark mochten. Laila Straatman, een New Age-denker, dacht rond 21 december ook dat er iets ging gebeuren. Ze wist niet precies wat. “Misschien een driedaagse schemering, of een aardbeving…” In ieder geval hoopt ze dat er een eind komt aan “dit tijdperk van ego en macht.” In 1997 pleegden 39 leden van de sekte Heaven’s Gate in de VS zelfmoord, in de verwachting dat ze opgepikt zouden worden door buitenaardse wezens.

Zomaar een paar voorbeelden van doemdenkers die het einde der tijden voor willen zijn. De meesten van ons zullen niet veel voeling hebben met deze vreemde denkbeelden. Die verschillen overigens zeer bij al die mensen en groeperingen. Eén ding hebben ze echter gemeenschappelijk: Ze hunkeren allemaal naar een betere wereld. En misschien komen ze met dat verlangen wel dicht bij ons in de buurt. We leven in een wereld van angst en onzekerheid. De crisis slaat toe.  De voedselbanken kunnen hun pakketten niet aanslepen. Geweld en agressie bepalen de orde van de dag. Honger en kindersterfte doen dat in veel te veel delen van de wereld.  Dictators roeien gewetenloos hun eigen volk uit. Vrijwilligers langs het voetbalveld zijn hun leven niet zeker. Doorgedraaide psychopaten schieten hun wapens leeg op onschuldige schoolkinderen en niets vermoedende winkelende voorbijgangers… De dichter Jean Pierre Rawie vat dit alles treffend samen in zijn gedicht “Allerzielen”

“Wij raken op het peilloos kwaad

van deze eeuw niet uitgekeken.”

Wie wil in zo’n wereld leven? Eigenlijk begrijp ik die moderne Noach en die wereldvliedende gelukzoekers wel een beetje. We zijn bang, machteloos en ten einde raad. Een aangespoelde bultrug is dan al voldoende om door onderganggevoelens overmand te worden. We willen de boze wereld de rug toekeren en verlangen naar een betere. Gerard Reve verwoordt dat gevoel onnavolgbaar in een van zijn meest geciteerde dichtregels: “Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?”

Een indringende, maar een foute vraag. Iemand persifleerde de versregel met een wedervraag van Godzelf aan ons: “Dat Koninkrijk van Mij, weet je wel, wordt dat nog wat?” Dat is even schrikken. Het betekent dat de slechte wereld ons niet overkomt als een vloedgolf van een tsunami, maar dat we verantwoordelijkheid dragen voor veel onheil dat de wereld teistert. Vluchten uit die werkelijkheid is dan vluchten voor onze verantwoordelijkheid. En dat bedoelde de Schepper niet toen hij ons als rentmeesters aanstelde. We hebben een opdracht, “gij in uw klein hoekje en ik in het mijn” zoals we met de kinderen in de kerstdienst zongen. Wìj kunnen de wereld niet redden (Kerstfeest, weet u wel!), maar we kunnen wel doen wat onze handen vinden om te doen. Reken maar dat ik trots was toen mijn kleinzoon met een stel vrienden dik 200 km naar Enschede fietste om 2000 euro te brengen voor de strijd tegen de babysterfte.

En verder? Leven en werken in geloof, hoop en liefde. “Geloof is het vertrouwen dat ons leven een zin heeft die uitstijgt boven het alledaagse; hoop is de overtuiging dat de uitkomst goed zal zijn, ook al is die niet zichtbaar; liefde is de kracht die ons verbindt met elkaar…” zo hoorde ik de koningin zojuist in haar kersttoespraak zeggen.

Zo is leven leven. Niet in angst, maar in vast vertrouwen dat de nieuwe hemel en de nieuwe aarde sowieso in aantocht zijn. Wanneer? De dominee-dichter Okke Jager wist het ook niet:

“Alle dagen doen hun best om de jongste te worden

totdat het per ongeluk lukt”

 

HN

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

391735 bezoekers sinds 07-06-2010