Als Christus niet was opgewekt…

24-04-2011 door Joop Neven

“Dan zijn ook zij, die in Christus ontslapen zijn, verloren. Indien  wij alleen voor dit leven onze hoop op Christus gebouwd hebben, zijn wij de beklagenswaardigste van alle mensen” {1Kor.15 vers 18-19}.

Als Christus niet was opgewekt uit de doden, dan zou er volgens Paulus geen verlossing zijn, geen opstanding en geen koninkrijk van liefde zijn; en als dit alles waar zou zijn, dan zouden zij die vergaan zijn inderdaad zich in een hopelozen situatie bevinden: verloren zijnde, zouden nooit worden gevonden, nooit worden gered, en nooit meer worden opgewekt uit de doden. Maar als Christus wel werd opgewekt uit de doden, dan blijft het volgens Paulus mogelijk, dat zij die vergaan zijn, zullen worden gevonden, dat zij zullen worden gered, en dat ze{als ze al dood en begraven zijn} weer tot leven zullen worden gewekt uit de doden. Dat is precies de betekenis van “verloren zijn”. Niemand dan de verlorenen, niemand dan zij die zijn vergaan, kunnen een voorwerp zijn van Gods Reddende liefde. Binnen het raamwerk van de gedachte van Paulus betekent daarom noch “vergaan”, noch “dood”, de complete uitwissing van het bewustzijn. Daarom hebben we geen reden te veronderstellen dat Paulus geloofde in de vernietiging van individuen. Maar evenmin hebben we reden om te veronderstellen, dat Paulus de staat van “vergaan zijn” of gestorven zijn, als laatste woord voor sommige personen beschouwde. Paulus geloofde duidelijk dat elke “dood” op een dag zou worden overwonnen en afgeschaft; want zoals hij zegt in 1Kor.15 vers 26 “De laatste vijand, die onttroond wordt, is de dood” Kort gezegd bedoeld Paulus: De dood is het onvermijdelijk gevolg van de zonde, maar door de genade van God is het ook de straf voor de zonde; en als zodanig betekent het een middel tot correctie. En als een middel tot correctie zal het bovendien worden afgeschaft, zodra het niet langer nodig is voor het doel van de correctie. Aan de ene kant spreekt Paulus over de dood in de context van oordeel, maar aan de andere kant spreekt hij ook over de dood in de context van redding zoals in Rom.6 vers 6-7: “dit weten wij immers, dat onze oude mens medegekruisigd is, opdat aan het lichaam der zonde zijn kracht zou ontnomen worden en wij niet langer slaven der zonde zouden zijn, want wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde”. Wanneer het oude ik wordt gekruisigd, dan sterven wij in een reële betekenis, en door te sterven worden we levend gemaakt. Paulus kan dus schrijven “Ik ben met Christus gekruisigd, en ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij” Paulus heeft laten zien dat God de Vader bezig is een groot plan ten uitvoer te brengen in Zijn Zoon, Jezus Christus. Deze is bezig een nieuwe mensheid te scheppen, waarin op Gods tijd niemand van de oude zal ontbreken. Die volle waarheid gaat de gehele mensheid omvatten, want het Lam Gods heeft de zonde der wereld weggedragen{Joh.1 vers 29}. Uiteindelijk zal de gehele schepping verzoend zijn met de Vader. Paulus zegt zo mooi in 1Tim.4 vers 10: ..die een Heiland {Redder, behouder} is van alle mensen, inzonderheid voor de gelovigen. En zegt hij dan met klem “beveel en leer dit” {vers 11}. Dus houdt het licht niet onder de korenmaat, maar vertel het ware karakter van God, namelijk, dat Hij nooit laat varen de werken zijner handen. Dat Hij met een ieder tot zijn doel komt. Dat is de Blijde Boodschap van redding en genade.

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

383933 bezoekers sinds 07-06-2010