Al wie de naam des Heren aan­roept

25-05-2014 door Joop Neven

“Al wie de naam des Heren aan­roept, zal behou­den worden”.         

Wij zijn vaak geneigd alles te koppelen aan het begrip: behouden wor­den of verloren gaan. Als wij horen, dat Kaïn verbannen was, associëren we dat te snel met de conclusie, dat hij dus verloren was. Maar er staat alleen iets over zijn leven op aarde. En als er staat, dat Saul als koning werd verworpen, wil dat niet zeggen, dat hij als mens werd verworpen. Wellicht spelen in dit ver­band Calvinistische invloeden een rol. Ver­wor­pen of uitverkoren, wil nog niet zeggen voor eeuwig ver­worpen of voor eeuwig uitverkoren. Uit­ver­­kiezing of ver­werping kan bovendien wel eens wisselen in de Bijbel. Ook kan een mens voor een bepaalde taak of voor een bepaalde plaats wor­den uitverkoren, wat nog niets wil zeggen over zijn eeuwig heil.

In de Calvinistische opvatting krijg je een afgesloten geheel, een nume­rus clausus, een vastgestelde hoeveelheid uitverko­renen en verworpe­nen. Iets wat dan eeuwig vast zou liggen. En dan krijg je in dit verband de kwes­tie van de dubbele pre­destinatie. Zo werden ook in de Bijbel heel wat mensen reeds ‘ingevuld’. Jakob be­hou­den, Esau verloren. In de Bijbel ligt die uitverkiezing niet zo vast. Soms loop je het gevaar alle teksten in één kader te willen zetten. En alle preken over alle verschillende teksten krij­gen dan één thema.

Iemand kan verloren gaan, NU. De verloren zoon ging niet na, maar in dit leven verloren. Hij was zijn bestemming kwijt.

 

Laat een commentaar achter

Zoeken

Column

Pinksteren

Pinksterfeest De dag begint zoals alle gewone dagen. Het dorp komt langzaam op gang. Mensen ontwaken en gaan op weg of blijven thuis, net waar het leven hen roept. Het belooft een mooie dag te worden. De zon krijgt alle ruimte. Een blauwe lucht, hier en daar wat wolkjes, maar verder is de hemel open. […]

525678 bezoekers sinds 07-06-2010