Achterblijvers

30-05-2010 door Maaike Neven

Een jaar met een pretpark vergelijken is wat ongebruikelijk. Ja, wat vreemd zelfs. Toch vind ik het een prettige gedachte; een jaar als pretpark. Het stelt me gerust. Aan het begin van het jaar staan we klaar om naar binnen te gaan, het park in. Ieder met zijn eigen bagage. De één een kleine rugzak, onbezorgd, met een blik van ‘we zien onderweg wel wat we allemaal tegenkomen’, de ander bepakt en bezakt, licht gebukt met een flauwe glimlach op het gezicht om de achterliggende angst voor wat komen gaat te verbergen. Heel heel even, staan we op hetzelfde punt, het punt om naar binnen te gaan, een nieuw jaar te beginnen. Heel even maar. We wensen elkaar al het goede, veel geluk, geven elkaar zoenen, een hand, een knuffel en laten dan los. Sommige houden elkaar goed in de gaten en wijken niet ver van elkaars pad, andere zie je niet eerder dan halverwege of zelfs pas aan het einde terug. Maar iedereen maakt het pretpark op een andere manier mee. Waar de één het park als rustig ervaart, overal tussendoor loopt, af en toe eens een ijsje eet en tevreden is, gaat de ander van duizelingwekkende achtbanen naar misselijk makende draaimolens. In hetzelfde park beleeft de één de tijd van zijn leven, terwijl de ander niet kan wachten tot het voorbij is.

Ik ga zelden naar pretparken. En de vergelijking met een jaar blijft wellicht vergezocht. Toch vind ik het mooi te weten dat we het jaar binnenlopen, allemaal hetzelfde jaar en dat we volgend jaar weer op hetzelfde punt staan. Met elkaar. Na de omzwervingen en verschillende wegen, ontmoeten we elkaar volgend jaar weer bij het uiteinde van het park, van het jaar. Om even terug te kijken en weer vol goede moed het volgende in te gaan. Met mensen die er bij zijn gekomen. Staand bij het uiteinde, draaien we ons nog één keer om en weten dat er dierbaren zijn achter gebleven. De bagage van het nieuwe jaar is dan zwaarder. Vol goede moed de drempel over, is zo makkelijk gezegd voor diegene die bij het uiteinde met elkáár de champagne heffen. Een dierbare achterlaten in een jaar doet pijn. Gelukkig mag het een troost zijn dat hij of zij ons eigenlijk vooruit is gegaan.

Commentaren zijn gesloten.

Zoeken

Column

Machteloze opofferende liefde

Het is Goede Vrijdag, Jezus sterft aan een kruis. Maar waarom? Verhalenverteller en missionair Matthijs Vlaardingerbroek wist precies hoe het zat, totdat een Schotse vreemdeling hem aansprak in een museum. Het is een winterse dag in Glasgow, de stad waar mijn dochter studeert, als ik eindelijk de kans krijgt om het wereldberoemde schilderij “De Christus […]

406067 bezoekers sinds 07-06-2010